บทที่ 1 ข้อตกลง

"อื้อ~" แสงแดดอ่อนๆยามเช้าสาดส่องเข้ามาผ่านม่านระเบียงสีขาวในช่วงเช้าของวันใหม่ ช่วยปลุกหญิงสาวเจ้าของใบหน้าสะสวยที่ยังนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาให้ลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย ความเงียบภายในห้องนอนหรูหราถูกทำลายลงด้วยเสียงครางเบาๆเมื่อยามเธอขยับพลิกตัวไปมา

พัดชาค่อยๆพยุงตัวลุกขึ้นพลางปิดปากหาวหวอดๆ ใช้มือสางผมที่พันกันยุ่งเหยิงลวกๆแล้วรวบขึ้นสูงเป็นหางม้า ขณะเดียวกันก็กวาดตามองหาเจ้าของห้องที่ไม่ได้นอนอยู่ด้วยกันอย่างที่ควรจะเป็น ก่อนจะก้าวขาอ่อนแรงลงจากเตียง

"ตื่นมาทำอะไรแต่เช้า" พารันที่กำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ริมระเบียงเอี้ยวหน้ากลับไปมองเจ้าของคำถามนั้นที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องนอน มุมปากหนายกยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งของตัวเองอยู่บนตัวของหญิงสาว มันเป็นภาพที่คุ้นตาสำหรับเขา

"อยากกินอะไร ในตู้เย็นยังมีของสดอยู่" เขาย้อนถามแทนการตอบคำถามของเธอ แล้วหันหลังพิงราวระเบียง ในขณะที่พัดชากรีดกรายเดินเข้ามานั่งไขว่ห้างบนโซฟาในห้องนั่งเล่น

"จะทำตัวเป็นพ่อศรีเรือนมันไม่เหมาะกับแกเลยนะ"

"แล้วต้องทำตัวเป็นผัวมึงเหรอถึงจะเหมาะกับกู"

"เดี๋ยวนี้ชอบพูดอะไรเลอะเทอะอยู่เรื่อยเลยนะ ลืมแล้วเหรอว่าเราตกลงกันไว้ยังไง"

"หึ" พารันแค่นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน ก่อนจะเดินถือบุหรี่เข้าไปนั่งตรงหน้าพัดชา ยกขาไขว่ห้างพลางพ่นควันขาวคลุ้งออกจากปาก ทว่าดวงตาคมกริบกลับไม่ได้ละไปจากดวงหน้าของผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเพื่อนรัก "ช่วยทวนความจำกูหน่อย สงสัยช่วงนี้เอามึงบ่อยจนสติเลอะเลือนคิดว่าตัวเองเป็นผัวมึงแล้ว"

"แกกำลังทำตัวเป็นเจ้าของฉันนะ เคยบอกแล้วนิว่าไม่ชอบแบบนี้ เรานอนด้วยกัน แต่ก็ยังเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม"