บทที่ 43 คำขอสุดท้าย

"มีเรื่องจะพูดกับฉันไม่ใช่เหรอ ว่ามาสิ" เมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบไปเอริคจึงเป็นฝ่ายเปิดประเด็นอีกครั้ง แต่นั่นกลับทำให้พัดชาลังเลที่จะพูดออกไปตรงๆ เพราะไม่รู้ว่าภายใต้สีหน้าเรียบเฉยของเอริคเขากำลังแสดงความรู้สึกแบบไหนกันแน่

"ถ้าไม่มีอะไรจะพูดตอนนี้ก็ดื่มเป็นเพื่อนหน่อย ฉันมีเวลารอฟังเธอพูดทั้งคืนอยู่แล้ว" เขาเทเหล้าใส่แก้วใบใหม่ แล้วยื่นมันให้เธอที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ซึ่งพัดชาก็ไม่ลังเลที่จะยื่นมือไปรับมา

"ไปทำงานมาเหรอ ทำไมไม่ติดต่อมาบ้างเลย"

"อืม มีงานต้องจัดการนิดหน่อย"

"นายไม่เหมือนเอริคคนเดิมเลยนะ"

"ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้มานานแล้ว มีแต่เธอรึเปล่าที่ไม่รู้จักฉันดีพอ"

"..." พัดชามองหน้าเอริคเงียบๆโดยไม่พูดอะไร ความสัมพันธ์เจ็ดปีที่เป็นเพื่อนกันมาทำให้เธอมั่นใจว่าตัวเองรู้จักเอริคดีกว่าใคร จนกระทั่งวันนี้ที่เริ่มไม่แน่ใจว่าที่ผ่านมาเธอรู้จักเขาดีพอจริงๆหรือเปล่า หรือนั่นเป็นแค่สิ่งที่เขาอยากให้เธอรู้จักกันแน่

"ฉันว่านายเมาแล้วนะ วันนี้คงคุยไม่รู้เรื่อง ไว้ฉันจะมาใหม่วันที่นายพร้อมจะคุยก็แล้วกัน"

"สภาพฉันเหมือนคนเมาเหรอเธอถึงไม่ไว้ใจ? หรือกลัวว่าคนที่นั่งอยู่ตรงนี้จะไม่ใช่เอริคคนเดิมที่ยอมเธอทุกอย่าง"

"แล้วนายจะโอเคไหมถ้าฉันบอกว่าตอนนี้ฉันคบกับพายแล้ว ไม่ใช่แค่ความสัมพันธ์บนเตียง แต่เป็นแฟนกัน"

"เธอแคร์ด้วยเหรอว่าฉันจะโอเครึเปล่า ในเมื่อเธอเลือกแล้วค่อยมาบอกฉันทีหลัง" สายตาเย็นชาของเอริคที่จ้องมองมาทำหัวใจดวงน้อยของพัดชากระตุกวูบ ทั้งที่เตรียมใจมาแล้วว่าจะต้องเสียคนใดคนหนึ่งไปหากเลือกอีกคน แต่เมื่อถึงเวลานั้นจริงๆกลับกลัวที่จะสูญเสียมิตรภาพไป นั่นเป็นความคิดที่เห็นแก่ตัว

"ฉันเคยบอกว่าแค่เธอมีความสุขมันก็โอเคแล้ว ฉันยอมเป็นตัวสำรองทั้งที่อยู่ข้างเธอมาตลอด ยอมเธอทุกอย่าง คิดว่ามันจะโอเค แต่เธอว่ามันจะโอเคจริงๆเหรอวะ"

"ฉันขอโทษที่ปล่อยให้นายถลำลึกเกินไป ฉันไม่ควรให้ความหวังกับนายตั้งแต่แรก"

"เพราะมันเป็นคนแรกของเธอเหรอเธอถึงเลือกมัน หรือเพราะนอนกับมันแล้วความรู้สึกเปลี่ยนไป" เขาถามเสียงเรียบ ในขณะที่พัดชาก้มหน้าหลบสายตา "แล้วถ้าเปลี่ยนจากมันเป็นฉันล่ะ ถ้ามีอะไรกันเธอก็จะรักฉันเหมือนรักมันใช่ไหม?"

"ไม่คิดว่าคำพูดแบบนี้จะออกมาจากปากนายนะ ฉันว่าวันนี้เราคงคุยกันไม่รู้เรื่อง ฉันกลับก่อนก็แล้วกัน" พัดชาวางแก้วเหล้าในมือลง แล้วหยัดกายลุกขึ้นหมายจะเดินออกไป แต่ก็ช้ากว่าเอริคที่พุ่งตัวเข้ามาคว้าแขนไว้

"ไม่อยากลองหน่อยเหรอว่าเธอจะรู้สึกแบบนั้นกับฉันรึเปล่าถ้าเรานอนด้วยกันแล้ว ทีกับไอ้พารันเธอยังมีความรู้สึกกับมันได้เลย แค่เพราะเราไม่เคยมีอะไรกันเหรอเธอเลยเลือกมัน เธอเลยผูกพันกับมันมากกว่าทั้งที่ฉันมาก่อน"

"มาก่อนมาหลังมันไม่สำคัญหรอก เพราะยังไงตอนนี้ฉันก็เลือกพายอยู่ดี"

"ในเมื่อเลือกมันแล้วจะมาให้ความหวังฉันทำไมวะ! เธอบอกว่ามีความสัมพันธ์กับมันแค่เรื่องบนเตียงเท่านั้น มาวันนี้บอกว่าเลือกมันมันไม่น่าตลกไปหน่อยเหรอวะ!"

"ฉันขอโทษที่ให้ความหวังนาย แต่มาถึงขนาดนี้แล้วยังไงก็ต้องเคลียร์กันให้จบ ถ้าขอให้นายเข้าใจทุกอย่างมันคงเห็นแก่ตัวเกินไป ถ้านายจะตัดขาดความเป็นเพื่อนของเราฉันจะไม่โทษนายเลย เพราะฉันเป็นคนเริ่มต้นมัน"