บทที่ 57 ว่าที่พ่อสามี

@สองสัปดาห์ต่อมา (ฮ่องกง)

ดวงตากลมโตโอบล้อมด้วยแพขนตางอนสวยกลอกกลิ้งไปมาเมื่อยามทอดมองตึกรามบ้านช่องในเมืองใหญ่ขณะที่รถลีมูซีนคันหรูกำลังเคลื่อนไปตามถนนเส้นหลัก

"เรียนจบแล้วย้ายมาอยู่ที่นี่ด้วยกันไหม" พัดชาละสายตาจากบรรยากาศนอกรถเมื่อพารันที่นั่งไขว่ห้างอยู่ข้างๆเอ่ยถามขึ้น

"แกจะทิ้งฉันแล้วหนีมาอยู่ฮ่องกงเหรอ"

"กำลังชวนมาอยู่ด้วยกันนี่ไง"

"มีเหตุผลอะไรที่ฉันต้องย้ายมาอยู่ที่นี่"

"กูมีธุรกิจที่นี่เยอะมึงก็รู้นี่"

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน?"

"มึงนี่เอาใจยากจริงๆเลยนะ" พารันตัดบทแทนการต่อปากต่อคำ แล้วดึงมือพัดชามากุมไว้หลวมๆ "ว่าแต่ ฮ่องกง มาเก๊า เซี่ยงไฮ้ มึงชอบชื่อไหนที่สุด"

"อะไร?" หญิงสาวขมวดคิ้วยุ่งอย่างไม่เข้าใจนัก ในขณะที่พารันยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์

"ชื่อลูกไง มึงท้องตอนอยู่เมืองไหนก็ให้ลูกชื่อเมืองนั้นเลย"

"น่าเกลียดชะมัด นี่ถ้าไปเที่ยวปาปัวนิวกินีแล้วฉันท้องขึ้นมาจริงๆแกจะให้ลูกชื่อปาปัวนิวกินีรึไง"

"..." พารันอมยิ้มเล็กน้อยเมื่อพัดชาไม่ได้ปฏิเสธที่จะมีลูกด้วยกันเหมือนทุกครั้ง เขาเลื่อนใบหน้าเข้าไปเข้าใกล้ๆ กระซิบถามเธอเหนือริมฝีปากอวบอิ่ม "พัด...มีลูกให้พายสักคนได้ไหม"

"แค่กๆ!" คาไลน์ที่กำลังนั่งดื่มน้ำอยู่ฝั่งตรงข้ามสำลักหน้าดำหน้าแดงเมื่อได้ยินคำพูดออดอ้อนจากปากของเจ้านายหนุ่ม นับตั้งแต่ที่รู้จักกับพารันมาตั้งแต่เด็กเขาเพิ่งรู้ตอนนี้เองว่าเจ้านายของตัวเองสามารถทำท่าทางแบบนั้นได้

"ส้นตีนติดคอมึงรึไง" บรรยากาศดีๆที่เพิ่งสร้างขึ้นถูกทำลายลงในพริบตาเดียวด้วยเสียงสำลักของคาไลน์ ทำเอาพารันหัวเสียจนนึกอยากหาอะไรมาอุดปากลูกน้องคนสนิทไว้

"ปะ..เปล่าครับ"

"เมื่อกี้มึงได้ยินอะไรไหม?"

"ไม่ครับ ไม่ได้ยินอะไรเลย แค่กินน้ำเร็วไปหน่อยเลยสำลัก ไม่ได้ยินอะไรที่นายพูดเลยครับ"

"แน่ใจ?"

"นายพูดเบามากผมเลยไม่ได้ยินอะไรเลยครับ" คาไลน์เอาตัวรวดด้วยการกระดกน้ำเข้าปากอึกใหญ่ แล้วเบือนหน้าหนีจากภาพตรงหน้า

"แล้วคำตอบล่ะ เฮ้!..ทำไมหน้าแดงขนาดนี้" พารันถามหน้าตื่นด้วยความตกใจเมื่อหันหน้ากลับมาเห็นพวงแก้มแดงก่ำราวกับลูกตำลึงสุกปลั่งของพัดชา ลำคอระหงค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อจนสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจน

"..." พัดชากะพริบตาปริบๆ หัวใจดวงน้อยถูกจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัวจนเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง น้ำเสียงออดอ้อนของพารันที่ได้ฟังเมื่อสักครู่ยังดังก้องอยู่ในหู

"พัด! เป็นอะไร" พารันยกมือขึ้นมาตบแก้มแดงปลั่งของพัดชาเบาๆเมื่อเธอยังคงเงียบ

"ฉะ..ฉันไม่ได้เป็นอะไร คาไลน์ขอน้ำเย็นหน่อย" เธอเบือนหน้าหนีจากพารัน แล้วหันไปหาคาไลน์แทน