บทที่ 59 อาการแปลกๆ

"กลิ่นพายหอมเหมือนดอกไม้เลย" เธอค่อยๆซุกใบหน้าเข้าหาซอกคอหนา สูดดมกลิ่นหอมจางๆจากเรือนร่างแฟนหนุ่มเข้าปอดฟอดใหญ่ กลิ่นหอมเฉพาะตัวของเขาทำให้เธออดใจไม่ไหวเผลอขบเม้มผิวเนื้ออ่อนเบาๆจนอีกคนขนลุกซู่

"วันนี้อ้อนแปลกๆนะ"

"วันนี้ตัวพายก็หอมกว่าทุกวันนะ"

"อ้อนแบบนี้ไม่ใช่ว่าไปทำอะไรผิดมานะ" พารันดันใบหน้าสะสวยออกจากลำคอหนา หรี่ตามองคนบนอกอย่างจับผิด แต่เธอกลับทำหน้ามุ่ยราวกับเด็กน้อยโดนขัดใจ แล้วซุกหน้าเข้าหาซอกคอหนาอีกครั้ง ท่าทางกระเง้ากระงอดของเธอสร้างความงุนงงให้เขาไม่น้อย

"ไม่เห็นต้องจับผิดกันเลย"

"แปลกๆตั้งแต่อยู่บนรถแล้วนะ เป็นอะไรรึเปล่า หรือเขินที่กูพูดแบบนั้นเลยเป็นแบบนี้"

"แทนตัวเองว่าพายเหมือนตอนอยู่บนรถสิ น่ารักดีออก" หญิงสาวยกศีรษะขึ้นเล็กน้อย มุมปากบางคลี่ยิ้มหวาน ทำเอาพารันชะงักไป แม้หัวใจแกร่งจะเต้นโครมครามเพราะความน่ารักของเธอ แต่ท่าทีที่แปลกไปของเธอมันไม่น่าไว้ใจเอาเสียเลย

"ไปทำอะไรผิดมาใช่ไหมถึงอ้อนแบบนี้ สารภาพมาก่อนที่กูจะจับได้เอง"

"..." ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มแปรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันที พัดชาค่อยๆหยัดกายลุกขึ้น เบะปากคว่ำลงราวกับเด็กน้อย "ก็แค่อยากอ้อน ทำไมอ้อนไม่ได้"

"..." กลับกลายเป็นพารันที่ไม่กล้าพูดอะไรออกมา เพราะกลัวว่าพัดชาจะน้อยใจไปมากกว่านี้ ไม่รู้ว่าจะรับมือกับเธอยังไง

"เงียบทำไม มองแบบนั้นไม่รักกันแล้วเหรอ"

"ฮะ!? ยังไม่ได้พูดอะไรเลย เป็นอะไรเนี่ย"

"เป็นเมียพายไง" เธอกอดอกพลางทำหน้าบึ้งตึง ไม่ได้สนใจสีหน้างงงวยของแฟนหนุ่มเลย

"เออโอเค มานอนมา"

"กล่อมหน่อยสิ~"

"ยังไง ให้ตบตูด?" พัดชาพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม แล้วล้มตัวนอนบนแผงอกแกร่งอีกครั้ง ในขณะที่พารันยังปรับตัวไม่ทันกับความขี้อ้อนของเธอ

"งอแงเหมือนเด็ก"

"ก็ยังไม่แก่นิ"

"เลิกมุดได้แล้ว ถ้าจะนอนก็นอนดีๆ" เขาทำเสียงดุเมื่อเห็นพัดชาพยายามซุกหน้าเข้าหาซอกคอหนาอีกครั้ง พร้อมกับตบสะโพกมนเบาๆ

"ขอนอนพักหน่อยได้ไหม"

"นอนเถอะ กูก็จะนอนเหมือนกัน"

"ตื่นมาจะเจอหน้าพายอีกไหม"

"ถามเหมือนกูจะหนีไปตายอย่างนั้นแหละ ถ้าตื่นมาไม่เจอก็ลงไปหาข้างล่าง กูไม่หนีไปไหนหรอก"

"ทำไมไม่แทนตัวเองว่าพายเหมือนตอนอยู่บนรถ ตอนนั้นพายน่ารักมากเลยนะ"

"ตอนนี้มึงก็ทำตัวน่ารักจนกูขนลุกเลย" พารันนวดคลึงขมับเบาๆ แล้วปิดเปลือกตาลงช้าๆ "อยากไปเที่ยวที่ไหนเป็นพิเศษไหม"

"เปลี่ยนเรื่องเพราะไม่อยากพูดเหรอ"