บทที่ 81 วุ่นวาย

"พวกมึงเลิกโวยวายกันได้ไหมเนี่ย ถึงกูจะเกือบตายแต่ก็ยังไม่ตายสักหน่อย เลิกตะโกนแสกหน้ากูได้แล้ว หนวกหู"

"ยังมีหน้ามารำคาญกูอีกนะ! ตอนกูกับไอ้วินจะช่วยจัดการไอ้ลูเซียนให้ก็ทำเป็นอวดเก่งอยากจัดการเอง สุดท้ายเป็นยังไงล่ะ คนนึงเกือบแท้งลูก อีกคนนอนเป็นเจ้านายนิทราอยู่บนเตียงอาทิตย์กว่า แล้วไหนจะไอ้คาไลน์ที่เกือบตายเพราะความชะล่าใจของพวกมึงสองตัวอีก!"

"สำนึกผิดซะบ้างว่าพวกมึงมันอวดดี! ทิ้งกูกับไอ้รบไปเที่ยวกันยังไม่พอ ยังเสือกโดนศัตรูเล่นงานจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดอีก! ถ้าหลานกูอ่อนแอกว่านี้คงหนีไปเกิดใหม่ในท้องคนอื่นแล้ว!"

"มาเลย ใส่มาให้เต็มที่ กูรอรับพรอยู่" พารันประนมมือขึ้นมาประชิดแผงอกแกร่ง ในขณะที่พัดชาหยิบหมอนอิงขึ้นมาปิดหูไว้ ท่าทางไม่สำนึกผิดของเขาและเธอยิ่งทำให้นักรบกับมาวินเกรี้ยวกราดเข้าไปใหญ่

ปัง!

"พวกมึงจะไม่สำนึกผิดกันจริงๆใช่ไหม!" กำปั้นหนักๆของมาวินฟาดลงบนโต๊ะกระจกเต็มแรง ทำเอาพัดชาสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ

"วินอย่าโกรธพัดกับพายเลยนะ พวกเราไม่อยากให้รบกับวินเป็นห่วงเลยไม่ได้บอกตั้งแต่ตอนนั้น"

"มึงอย่ามาใช้มารยาแม่มดกับกู! กูไม่ใช่ผัวหน้าโง่ของมึงที่จะหลงกลมารยาของมึงง่ายๆ!"

"กูไม่ได้โง่นะ" พารันแย้ง ก่อนจะปิดปากเงียบเมื่อโดนมาวินตวัดสายตามอง

"งั้นเอางี้ ถ้าแกหายโกรธฉันกับพายฉันจะยอมให้แกท้าชิงตำแหน่งลูกเขยของฉันก็ได้"

"หึ ท้าชิงตำแหน่งลูกเขย" เสียงแค่นหัวเราะเยือกเย็นดังเล็ดลอดออกมาจากลำคอหนาของมาวินเบาๆ "มึงอยากตายเหรอถึงเอาหลานกูมาล้อเล่นแบบนี้! ถ้ามึงยังไม่เลิกหาผัวให้หลานกูตั้งแต่ยังเป็นวุ้นอยู่ในท้องกูจะตบให้เลือดกบปากเลย!"

"ทำเป็นจริงจังไปได้ ฉันแค่พูดเล่นเฉยๆ ใครมันจะบ้ายกลูกตัวเองให้เพื่อนล่ะ"

"แล้วบอกพ่อกับแม่มึงรึยังเรื่องท้อง"

"ยัง"

"เรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมถึงยังไม่บอก! รอพ่อมึงตัดริบบิ้นก่อนรึไง! แล้วไหนจะฝากท้องอีก พวกมึงสองตัวจะเป็นพ่อแม่คนอยู่แล้วทำไมถึงไม่เตรียมพร้อมอะไรเลยสักอย่าง!"

"เด็กในท้องนี่ลูกพายจริงๆใช่ไหม? ไม่ใช่แอบไปเอากับไอ้วินจนท้องแล้วมาอ้างว่าเป็นลูกพายนะ" พารันวางมือลงบนหน้าตักแล้วหันไปถามคนข้างๆ

"ยังมีหน้ามาแขวะกูอีกนะ! มึงสองตัวรีบไปบอกพ่อกับแม่พัดมันให้เรียบร้อย แล้วก็ไปฝากท้องด้วย อย่าให้กูกับไอ้รบต้องลากไปเอง"

"เรื่องพ่อกับแม่พัดจัดการไม่ยากหรอก เพราะพ่อกับแม่กูสู่ขอให้เรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวอีกสองสามวันกูว่าจะพาพัดไปฝากครรภ์อยู่พอดี มึงสองตัวเลิกเป็นเดือดเป็นร้อนแทนกูได้แล้ว"

"จะเรียนจบอยู่แล้วแต่มาสะดุดเพราะโดนศัตรูเล่นงานจนเกือบตาย กูเวทนามึงจริงๆเลย แถมพัดมันก็ยังเรียนไม่จบ แทนที่จะให้มันจบก่อนแล้วค่อยมีลูกกัน พวกมึงสองคนนี่ชอบทำอะไรให้กูหงุดหงิดอยู่เรื่อย" นับรบถอนหายใจอย่างปลงตก พร้อมกับยกขาขึ้นมาพาดบนโต๊ะกระจก มองหน้าพารันเขม็ง

"เรื่องเรียนพวกมึงไม่ต้องห่วงกูกับพัดจบพร้อมพวกมึงแน่นอน ยังไงพัดก็ยังไปมหาลัยได้อยู่แล้ว ในเมื่อตอนนี้ไม่มีอะไรให้พวกมึงบ่นกูกับพัดแล้วก็กลับไปที่ชอบที่ชอบของพวกมึงได้แล้ว เมียกูกำลังท้องอ่อนๆต้องพักผ่อน กูเองก็แพ้ท้องแทนเมียทั้งวันทั้งคืนจนแทบไม่ได้นอน ต้องพักผ่อนเหมือนกัน เพราะงั้นเชิญพวกมึงสองตัวเสด็จกลับไปได้แล้ว" เขาพูดยาวเหยียดโดยไม่เปิดโอกาสให้มาวินและนักรบเอ่ยแทรก ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูง ช้อนตัวพัดชาขึ้นในท่าเจ้าสาวทันที

"ขออนุญาตไม่ส่งแขกนะครับ มาเองได้น่าจะกลับเองได้ รีบๆไสหัวออกไปได้แล้วครับ" ว่าจบก็อุ้มพัดชาเดินออกมาจากตรงนั้นทันที