บทที่ 86 ของขวัญที่ดีที่สุด

"ไหนๆหลานกูก็คลอดแล้วงั้นเดี๋ยวกูนอนเป็นเพื่อนพัดมันที่โรงพยาบาลด้วยแล้วกัน" คำพูดของมาวินทำให้พารันรีบหมุนตัวกลับไปทันที

"กูขอเถอะพวกมึงเลิกทำตัวเป็นเจ้ากรรมนายเวรของลูกกูได้แล้ว นี่มันเวลาของครอบครัว ไม่ใช่เวลาของเจ้ากรรมนายเวรอย่างพวกมึง"

"แล้วกูกับไอ้รบไอ้คาไลน์ไม่ใช่ครอบครัวของมึงรึไง? เพลลินก็หลานกูเหมือนกัน"

"กูไหว้ล่ะ" พารันประนมมือเหนือศีรษะอย่างจนปัญญา "ขอให้กูได้มีเวลาซึ้งกับการเห็นหน้าลูกวันแรกหน่อยเถอะ พัดออกจากโรงพยาบาลได้วันไหนกูจะยอมให้พวกมึงเกาะติดลูกกูทั้งวันเลย แต่วันนี้กูขอเถอะ พวกมึงกลับไปได้แล้ว"

"พัดอยากให้กูอยู่เป็นเพื่อนไหม" นักรบเอ่ยถามเสียงแข็ง แต่ถึงแม้จะเป็นประโยคคำถามแต่น้ำเสียงกลับบังคับกลายๆให้ตกลง ทว่าพัดชากลับส่ายหน้าปฏิเสธอย่างไม่ใยดี

"เหอะ! มึงจำไว้เลยนะว่าครั้งนึงมึงเคยกีดกันไม่ให้กูอยู่กับหลาน" เขาแค่นหัวเราะในลำคออย่างไม่ชอบใจนัก พร้อมกับเดินเข้าไปหอมแก้มหลานสาวตัวน้อยเบาๆ แล้วหันหลังเดินออกมา ไม่ลืมที่จะลากคอมาวินออกมาพร้อมกัน

"ไอ้เหี้ยรบปล่อยกู! ทำไมมึงได้หอมหลานก่อนกลับแล้วกูไม่ได้หอมวะ!"

"มึงหอมไปแล้วหุบปากเลยไอ้ควาย!"

"ไอ้เอริคมึงห้ามคิดไม่ซื่อกับหลานกูนะ! กูรู้ว่าอีพัดมันหาผัวไว้ให้ลูกหลายคน ถ้ามึงคิดอะไรกับหลานกูกูจะตามล้างแค้นมึงเจ็ดชั่วโคตรเลย!"

เอริคได้แต่ส่ายหน้าเอือมระอากับคำพูดแสลงหูของมาวินที่โหวกเหวกโวยวายอยู่หน้าประตู เขาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเดินเข้าไปหาหลานสาวตัวน้อย

"ฉันว่าฉันกลับก่อนดีกว่า เธอคงอยากพักผ่อน"

"เพิ่งมาเมื่อกี้จะกลับแล้วเหรอ" พัดชาถาม

"ถึงฉันอยู่ก็ใช่ว่าหลานจะลืมตาขึ้นมาเล่นกับฉันสักหน่อย เอาไว้เธอออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่ฉันจะแวะไปหาบ่อยๆก็แล้วกัน เดี๋ยวพ่อแม่เธอก็คงมากันแล้ว ฉันไม่อยู่เป็นส่วนเกินดีกว่า เอานี่ ของขวัญรับขวัญหลาน" เขาหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงเล็กๆในกระเป๋ากางเกงยีนส์ด้านหลังออกมายื่นให้พัดชา ซึ่งเธอก็ถือวิสาสะเปิดดูต่อหน้าเขา

"ว้าว กำไลข้อเท้าเพชร แต่ปกติเขาให้กำไลข้อเท้าทองกันไม่ใช่เหรอ?"

"เป็นหลานฉันต้องใส่เพชรสิ ฉันสั่งทำให้ตอนรู้ว่าเธอใกล้จะคลอดแล้ว ดีที่เมื่อกี้ไม่ลืมหยิบมา"

"ขอบใจนะ จะไม่สวมให้หลานเองเหรอ"

"เธอเป็นแม่ก็สวมให้สิ ฉันแค่อยากให้หลานเฉยๆ"

"ขอบใจมากนะ"

"งั้นฉันกลับแล้วนะ ออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่ก็โทรบอกฉันด้วย ถ้าไม่ติดงานจะรีบไปหา" เอริคโน้มใบหน้าลงไปจูบเบาๆกลางหน้าผากมนของหลานสาวหลังพูดจบประโยค แล้วเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มให้พัดชา ก่อนจะหันหลังเดินออกไปโดยไม่ล่ำลาพารันและคาไลน์ที่ยืนมองอยู่

"คาไลน์อยากอุ้มตัวเล็กเหรอ" พัดชาเอ่ยถามเมื่อสังเกตเห็นคาไลน์จ้องมองเพลลินไม่วางตา ซึ่งอีกคนก็พยักหน้ารับด้วยท่าทางเกรงใจ

"มาอุ้มสิ นายเป็นคนปกป้องเพลลินไว้นะ ถ้าวันนั้นนายไม่เอาตัวบังไว้เพลลินก็คงไม่ได้นอนอยู่ตรงนี้หรอก"

"อย่าถือเป็นบุญคุณเลยครับ เพราะมันเป็นสิ่งที่ผมเต็มใจทำ"

"นายนี่ซื่อสัตย์จนน่าหมั่นไส้เลยนะ"

"ถ้างั้นผมขอรางวัลเป็นหอมแก้มคุณหนูสักฟอดได้ไหมครับ" ไม่รอให้พัดชาอนุญาตหรือปฏิเสธคาไลน์ก็เดินดุ่มๆเข้าไปหอมแก้มเจ้านายตัวน้อยฟอดใหญ่

"แอ๊ะ~" เด็กน้อยส่งเสียงอ้อแอ้ราวกับตอบรับสัมผัสอ่อนโยนของคาไลน์ ฝ่ามือน้อยๆตวัดแกว่งไปมากลางอากาศก่อนจะค่อยๆหยุดนิ่ง เรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากคาไลน์และพัดชา ต่างจากพารันที่มองอย่างไม่สบอารมณ์