ตอนที่ 5

“เอางี้… พี่จะให้ลูกสาวเราไปอยู่กับเพื่อนพี่ที่เชียงใหม่… ไม่ต้องบอกชื่อลิลล์ก็คงรู้สินะ… ว่าเพื่อนคนนี้คือใคร?”

ระหว่างเขตต์กับลินดาและเพื่อนที่ถูกเอ่ยถึงคนนี้ เคยมีอดีตเกี่ยวพันเป็น ‘รักสามเส้า’ กันมาก่อน

“รู้ค่ะ… คงเป็นพี่ ‘ภู’ สินะ… ”

ลินดาเอ่ยชื่อเพื่อนรักของอดีตสามีออกมา ผู้ชายที่หล่อนไม่เคยลืม ชื่อเต็มคือ ‘ภูผา’

ลินดารู้จักผู้ชายคนนี้เป็นอย่างดี ตอนนี้ภูผาเป็นเจ้าของไร่กาแฟอยู่ในจังหวัดเชียงใหม่

“ใช่… เดี๋ยวพี่จะฝากลูกสาวเราไปอยู่กับไอ้ภูให้มันช่วยดูแล… ”

เขตต์สรุป คุยกันต่อมาอีกครู่ใหญ่ๆ ก็กดวางสายจากเมียเก่าแล้วโทรหาเพื่อนเก่าที่อยู่เชียงใหม่ในทันที

อีกสัปดาห์ต่อมา ที่เชียงใหม่

หลังจากรถฮอนด้าซีอาร์วีสีขาวที่มีหญิงสาวต่างวัยสองคนนั่งเคียงข้างกันมา แล่นเข้ามาจอดภายในอาณาบริเวณไร่กาแฟของ ‘ภูผา’ หนุ่มใหญ่วัยสี่สิบห้า เจ้าของไร่กาแฟและรีสอร์ตหลายหลังทอดยาวขนานไปกับชายฝั่งแม่น้ำและทิวเขาติดกับไร่กาแฟเนื้อที่เกือบพันไร่

เมื่อเจอหน้ากัน… ภูผาเชิญผู้หญิงสองคนเข้ามานั่งคุยกันในห้องรับแขกของบ้านหลังใหญ่

“สวัสดีลุงภูผาสิจ๊ะยัยอัยย์… ”

ลินดาหันมากล่าวกับลูกสาวของตน แวบหนึ่งแอบเห็นเจ้าของไร่กาแฟตะลึงมองในความงามของลูกสาวหล่อน

“สวัสดีค่ะลุงภูผา… ”

มือเรียวกระพุ่มไหว้อ่อนช้อย

“สวัสดีจ้ะ… เรียกลุงภูสั้นๆ ก็ได้”

ภูผากล่าว สายตาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าสะสวยของหญิงสาวได้ลินดาผู้เป็นแม่มาเต็มๆ ผิวพรรณของหล่อนขาวเนียนสะดุดตา ใบหน้ารูปไข่ ตาคมสุกใสเหมือนดวงดาว ขนตางอนยาว ปากบางนั้นช่างเซ็กซี่ จมูกโด่งเป็นสันสวย ผมสีดำสลวยราวกับแพรไหมยาวลงมาถึงกลางหลัง สาวน้อยคนนี้สวยมากจนภูผามองแล้วมองอีก

“เป็นอะไรคะภู… ตะลึงเชียวนะคะ”

ลินดารู้ทัน ว่าภูผาที่ภายนอกดูสุขุมนุ่มลึกเหมือนผู้ใหญ่ใจดี แต่พออยู่ในที่ลับตาสองต่อสองเขาร้อนแรงเหมือนไฟ