บทที่ 115 คุณภีมหึงหรอ?

นภาลัยรับรู้ได้ถึงความโกรธของเขา ยิ่งเธอพยายามจะหนีออกจากตัวเขาเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งออกแรงมากขึ้น

ทุกวินาทีที่ผ่านไปล้วนทำนภาลัยหายใจแทบไม่ออก！

ในที่สุด นภาลัยก็ยอมประนีประนอม...... เธอไม่สู้แล้วและพิงลงไปบนตัวเขาพร้อมทั้งมองเขาด้วยดวงตาที่มีน้ำตาคลออยู่

มีช่วงหนึ่งที่ภีมพลรู้สึกว่า เธอเหมือนกับกระต่ายน้อยแสนเชื่องที่ทับอยู่บนตัวเขาอย่างเชื่อฟังและไม่ขยับไปไหน

ญาณีที่อยู่หน้าประตูกำหมัดแน่นจากการเห็นภาพบาดตาบาดใจที่อยู่ตรงหน้า！

เธอไม่อยากจะยอมรับเรื่องทั้งหมดนี้ แต่ก็ต้องทนยอมรับเพื่อศักดิ์ศรีของตนเอง！

เมื่อภีมพลเห็นว่าเธอไม่ขัดขืนแล้ว เขาจึงลองปล่อยเธอ

นภาลัยลุกขึ้นยืนและหยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดปากด้วยความรังเกียจ เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าประตูเข้าโดยบังเอิญ

เธอมาตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ?

“แหะ แหะ” นภาลัยส่งสัญญาณให้ชายหนุ่มที่อยู่บนเตียง

ขณะที่ภีมพลหันไปมอง ญาณีก็เดินเข้ามาด้านใน สายตาของเธอมองแต่ภีมพลโดยที่ไม่ได้สนใจนภาลัยเลย

“ฉันได้ยินว่าคุณเข้าโรงพยาบาลก็เลยเป็นตัวแทนของคณะผู้บริหารระดับสูงมาเยี่ยมคุณ” เธอยืนอยู่หน้าเตียงด้วยความเสียใจและเจ็บปวดใจ จากนั้นจึงถามเขาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน “หมอว่ายังไงบ้าง? แล้วคุณโอเคหรือเปล่าคะ?”

ภีมพลยังไม่ทันได้ตอบ นภาลัยก็ยกขาจะก้าวเดินออกไป แต่เขาก็คว้าข้อมือเธอเอาไว้อีกครั้งด้วยความรวดเร็ว！

เขาหยุดเธอไว้ไม่ให้จากไป

“จะไปไหน?” ภีมพลไม่สนใจความเป็นห่วงของญาณีและจ้องอยู่ที่หญิงสาวที่กำลังจะจากไป

นภาลัยรู้สึกจิตใจห่อเหี่ยว สามคนมันแออัดจนเกินไป เขาไม่รู้สึกบ้างเลยหรือไงกัน?

“สามีคุณป่วยเข้าโรงพยาบาล เธอเป็นรองประธาน ก็เลยมาเยี่ยมในฐานะของตัวแทนคณะผู้บริหารระดับสูงของบริษัท” เขาบ่น “คุณเป็นภรรยา ก็ต้องอยู่ดูแลตลอด 24 ชั่วโมงไม่ใช่หรอ?”

นภาลัยทำตัวไม่ถูก

เขาดึงเธอเบาๆ จนเธอตกลงมานั่งที่ขอบเตียง

ต่อหน้าญาณีก็ยังจะแสดงความรักแท้ที่มีต่อกัน

ในใจของญาณีเต็มไปด้วยความเกลียด！ถ้ายังอยู่ต่อจะต้องโกรธจนทนไม่ไหวแน่ๆ！

“คุณพักผ่อนเยอะๆ แล้วกัน ไม่ต้องเป็นห่วงที่บริษัท เดี๋ยวฉันจะจัดการแทนเอง” ญาณีมองเขาแล้วหันหลังเดินจากไป

เธอไม่ได้เดินเร็วเลย แต่ภีมพลกลับไม่รั้งเธอเอาไว้ แม้แต่คำขอบคุณก็ยังไม่มีหลุดออกมาจากปากเขา