บทที่ 134 เขมินทราก็เป็นคนแบบนี้

เธออ่านข้อมูลที่เกี่ยวข้องเกี่ยวกับรมิตาอีกครั้งที่ชั้นล่างเมื่อครู่ เธอเป็นเภสัชกรที่มีฝีมือมาก แต่ในด้วยอายุเท่านี้... ผู้คนจึงสงสัยในความสามารถของเธออย่างแน่นอน

ดวงตาของคะนึงนิตย์มืดมน ถ้าผู้หญิงคนนี้เจตนามาหลอกเธอ เธอจะไม่ปล่อยให้เธอตายดีแน่!

รมิตา ชื่อนี้จุดประกายความหวังขึ้นใหม่ในใจเธอ

ในเวลานี้ ค่ำคืนได้มาเยือน อาคารทีเอ็ม กรุ๊ปยังคงสว่างไสว พนักงานเลิกงานเดินออกจากบริษัททีละคน

ภีมพลเข้าบริษัทล่าช้าเพราะธุระบางอย่าง ทำให้วันนี้เขากลับบ้านช้ากว่าปกติ

รถแลมโบกินีจอดอยู่ที่เอเมอรัลด์ เบย์

คนขับเปิดประตูรถให้เขา ในตอนกลางคืน ภีมพลก้าวออกจากรถด้วยขาเรียวยา เขาสวมเสื้อโค้ตทำมือสไตล์อังกฤษสีเข้ม เดินไปที่ห้องนั่งเล่นด้วยออร่า

“สวัสดีครับ คุณภีม” พ่อบ้านปวิธทักทายที่ประตูและหยิบเสื้อคลุมจากเขา

ภีมพลเดินขึ้นไปชั้นบนและลงมาอีกครั้งหลังจากนั้นไม่นาน

พ่อบ้านงุนงง ภีมพลจึงถามขึ้นว่า “คุณนายนภายังไม่กลับมาเหรอ?”

พ่อบ้านส่ายหัว

ภีมพลถามต่อว่า “ไม่กลับมาทั้งวันเลยงั้นเหรอ?”

“ไม่ได้กลับมาเลยครับ”

แปลกจริง เธอตื่นเช้าเพื่อออกไปแต่ตอนนี้ยังไม่กลับมา เธอออกไปทำอะไรกันแน่?

ภีมพลไม่ได้แสดงท่าทีกังวลเกินไปต่อหน้าพ่อบ้าน แต่เดินขึ้นไปชั้นบนอีกครั้ง

หลังจากเดินไปที่ห้องหนังสือ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วโทรหาเธอ

ไม่คิดเลยว่าจะปิดเครื่อง!

เธอไปไหนกันแน่? ในฐานะสามี ภีมพลไม่รู้เลย

เมื่อฉีดอาหารเสริมเข้าร่างกายเสร็จ เขาก็ไปแช่น้ำร้อน โดยที่เขาก็ยังคิดไม่ออกว่าเขาทำอะไรให้เธอโกรธกันแน่

เธอไม่ได้ออกไปทั้งๆ อารมณ์เสียนี่นา

เมื่อแช่น้ำเสร็จ เขาออกมาอ่านหนังสือในห้องหนังสือครู่หนึ่ง โดยมองออกไปนอนหน้าต่างเป็นพักๆ แต่นภาลัยก็ยังไม่กลับมา

คืนนี้เธอคงไม่กลับมาแล้วใช่ไหม?

ภีมพลรู้สึกหัวเสียเล็กน้อย เขานอนอยู่บนเตียงคนเดียวและความคิดเริ่มล่องลอยไป...

ทั้งหมดที่เธอเห็นคือร่างของเธอ