บทที่ 136 คนขี้หึงมาแล้ว

นภาลัยไม่อยู่ แต่รมิตาอยู่ที่นั่น? เธอทำได้ยังไง?

ไม่เปิดเผยใบหน้างั้นเหรอ?

แล้วเสียงล่ะ?

แม่ฟังเสียงไม่ออกงั้นเหรอ?

“คุณภีม เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?” ผ้าไหมถามอย่างสงสัย

“อืม ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจแล้ว”

แต่คำถามเหล่านั้นลอยวนอยู่ในหัวของภีมพลหลายวินาที ประเด็นสำคัญคือกรินทร์กับนภาลัยอยู่ที่รีพัลส์เบย์ด้วยกัน!

ไม่แปลกเลยที่หาเธอไม่เจอ

เมื่อคิดว่ากรินทร์คิดอะไรกับเธอ ประธานภีมผู้ยิ่งใหญ่จึงนั่งไม่ติด เขาวางสายและออกไปจากห้องทำงานทันทีโดยไม่ได้ทักทายวริศ

หลังจากลงบันไดไป เขาขึ้นไปนั่งบนรถแลมโบกินี่ “กันต์ธี ไปที่รีพัลส์เบย์”

รถแล่นออกไปอย่างรวดเร็ว

ผ้าไหมพูดถึงข้อตกลงทางโทรศัพท์เมื่อครู่ ซึ่งหมายความว่ากรินทร์จะอยู่กับเธอทั้งกลางวันและกลางคืนเป็นเวลาสิบงั้นเหรอ?

ภีมพลรู้สึกเหมือนโดนแย่งคนรักไป!

เขาคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขากำลังหึง

ไม่นานรถก็มาถึงรีพัลส์เบย์และหยุดที่สนามหน้าบ้าน

ในเวลานั้นเอง เด็กๆ รีบวิ่งออกจากห้องนั่งเล่น...

“พ่อ!”

“นั่นพ่อ! รถของพ่อ!”

เด็กๆ ตื่นเต้นมากและวิ่งไปทีละคนอย่างรวดเร็ว!

หลังจากลงจากรถ ภีมพลย่อตัวลง เหยียดแขนที่แข็งแรงออกแล้วกอดเด็กๆ ไว้ในอ้อมแขน “คิดถึงจังเลย อยู่บ้านคุณยายเชื่อฟังหรือเปล่า?” จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นพร้อมกับลูกสองคนแล้วเดินไปทางห้องนั่งเล่น

"เชื่อฟังครับ คุณยายบอกว่าพวกเราเป็นเด็กดีด้วย!"

“วันนี้พ่อไม่ไปทำงานเหรอ?”

“วันนี้พ่อไปทำงาน แต่เพราะพ่อคิดถึงลูกๆ ไง พ่อเลยมาหา” น้ำเสียงของเขาแผ่วเบา

ทันทีที่เขาเข้าไปในห้องนั่งเล่น คะนึงนิตย์เดินออกมาจากห้องนอนพอ รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นลูกชายมาตอนกลางวันแสกๆ “ทำไมแกถึงมาที่นี่?”