บทที่ 151 ญาณีทำตามแผน

“ช่วงนี้คุณเป็นยังไงบ้างคะ?” สีหน้าเธอเปื้อนรอยยิ้ม “ทุกอย่างราบรื่นดีใช่มั้ยคะ?”

“ได้รับสายของคุณในเช้าวันที่สดใสเช่นนี้ ผมอารมณ์ดีมากเป็นพิเศษ” อีกฝ่ายแชร์ความรู้สึกกับเธอ “ช่วงนี้อากาศที่อเมริกาไม่เลวเลยนะ อารมณ์ก็เลยดีขึ้นตาม”

ก้นบึ้งแววตาของญาณีอบอวลไปด้วยความรู้สึกอ่อนโยนจางๆ “งั้นก็ดีค่ะ”

อีกฝ่ายเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเป็นใย “ช่วงนี้คุณภีมเป็นยังไงบ้างครับ? ยังยุ่งเหมือนเมื่อก่อนมั้ย?”

“ค่ะ” โทนน้ำเสียงญาณีนุ่มนวล “คุณเอ็ด ฉันและคุณภีมกราบขอบพระคุณเป็นอย่างมากที่คุณให้ความช่วยเหลือทีเอ็ม กรุ๊ปค่ะ”

“เรื่องมันก็ผ่านไปนานมากแล้ว ไม่ต้องคอยพูดขอบคุณอยู่ตลอดหรอกครับ ทุกคนเป็นเพื่อนกัน เป็นการยื่นมือช่วยเหลือในยามลำบากเท่านั้นเองครับ”

“คุณเอ็ดฉันมีเรื่องอยากให้คุณช่วยค่ะ” ญาณีเอ่ยปากอย่างประหม่า

“เรื่องอะไรเหรอ? คุณพูดมาเลย”

เธออมยิ้ม พลางผ่อนลมหายใจอย่างแผ่วเบา “อยากจะเลื่อนการนัดหมายของคุณกับคุณภีมไปเป็นวันมะรืนได้มั้ยคะ?”

อีกฝ่ายแสดงอาการตกตะลึงเห็นได้อย่างชัดเจน “เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอครับ?”

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ

เอ็ดบ่นกระปอดกระแปด “แต่ตารางงานเดือนนี้ของผมก็เต็มแล้ว วันมะรืนไม่ว่างจริงๆ ครับ

“ฉันจำได้ว่าวันที่สิบห้าของเดือนนี้เป็นงานวันเกิดครบรอบสิบแปดปีของลูกสาวของคุณ” ญาณีเตรียมตัวไว้ดีตั้งแต่แรก “ไม่ว่าจะยุ่งยังไง ในวันที่สำคัญขนาดนี้แล้ว คุณย่อมต้องอยู่ข้างกายลูกสาวของคุณใช่มั้ยคะ?”

“ที่ผมพูดว่าไม่มีเวลาเพราะต้องการอยู่กับเธอ” อีกฝ่ายพูดเปื้อนรอยยิ้ม “คืออย่างนี้นะ วันเกิดลูกสาวผม ผมไม่คิดรบกวนไปถึงพวกคุณ คุณภีมก็เป็นคนที่ยุ่งมาก ผมคอยคำนึงถึงการทำงานของเขาอยู่ตลอด”

“เรื่องนี้ถือว่าไม่ได้เป็นการรบกวนเลยค่ะ ในทางกลับกันความร่วมมือที่ต้องเจรจา ด้วยมิตรภาพของคุณกับคุณภีม เขาน่าจะต้องมานะคะ”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ คุณเอ็ดรู้สึกยินดีปรีดาอยู่ในใจ อย่างไรก็ตามการได้เป็นเพื่อนกับภีมพล ถือว่าเป็นเกียรติอย่างยิ่ง

ญาณีพูดต่อ “ช่วงเวลาที่คุณภีมได้นัดหมายกับคุณเอาไว้ มีโปรเจคที่เร่งด่วนจำต้องคอยจับตาดูด้วยตนเอง ดังนั้นจึง…”

อีกฝ่ายเข้าใจอย่างถ่องแท้ คุณภีมเป็นคนต้องการเปลี่ยนตารางเวลา

เอ็ดจะไม่ไว้หน้าก็ไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงตอบตกลง “งั้นก็เอาตามนั้นแหละ ผมตกลงแล้วกัน”

“ขอบพระคุณคุณเอ็ดมากเลยค่ะที่เข้าใจ ฉันขอเป็นคนขอบพระคุณแทนคุณภีมนะคะ”