บทที่ 163 คุณต้องไปจากลูกชายฉัน

คำพูดเหล่านี้นภาลัยท่องได้หมดแล้ว!

เธอจึงวางตะเกียบลง และหยิบผ้าเช็ดมืออุ่นผืนหนึ่งมาเช็ดมุมปาก “คุณพูดต่อเลยค่ะ ฉันฟังอยู่”

“ตราบใดที่เธอยอมคืนตำแหน่งคุณนายนภา ฉันจึงยอมรับการรักษาของเธอต่อจากนี้ มิเช่นนั้นถึงแม้ว่าเธอพัฒนาตัวยาออกมาแล้ว ฉันก็จะปฏิเสธที่จะทามันเช่นเคย! และไม่มีวันให้เธอประสบความสำเร็จต่อหน้าลูกชายฉันได้แน่!”

การรักษาเธอให้หายดีถือว่าเป็นความปรารถนาอันแรงกล้าที่สุดของภีมพล ซึ่งนภาลัยได้รับปากจะช่วยเขาเอาไว้แล้ว

“อย่าบอกนะว่าภีมพลของฉันไม่อนุญาต ตอนนี้ฉันต้องการให้เธอเสนอตัวออกไปเอง คิดหาวิธีไปให้ไว!” คะนึงนิตย์ต้องการให้เธอหายวับไปทันทีอย่างอดทนไม่ไหว

“โอเค ฉันตกลงค่ะ” นภาลัยตอบกลับอย่างไม่ลังเลจนทำให้คะนึงนิตย์ชะงักเล็กน้อย

ในหัวสมองของเธอเกิดความคิดหนึ่งวูบวาบขึ้นมา “ภีมพลให้เงินเธอแล้วใช่มั้ย?”

นภาลัยช้อนสายตาเพื่อสบตาเธอ

“ไม่งั้นทำไมเธอถึงได้ทำตัวยึกยักอยู่ที่นี่ไม่ยอมไปสักที? แล้วทำไมเวลาให้ไปเธอถึงดื้อดึงอยู่อีกล่ะ?” คะนึงนิตย์กำลังประเมินเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า “ฉันไม่เคยมีบุญพาวาสนาส่งหรือเวรกรรมกับเธอ แถมฉันยังไม่ชอบขี้หน้าเธอมากๆ แล้วทำไมเธอต้องรักษาฉันให้หายให้ได้ล่ะ?”

โดยที่ไม่รอคำตอบจากเธอ คะนึงนิตย์พูดหัวเราะสวนกลับทันควัน “อย่าบอกนะว่าเธอหลงรักเขาเข้าให้แล้ว พวกแกใช้เวลาไม่กี่วันเองเนี่ยนะ?”

“คุณนาย” นภาลัยมีสติสัมปชัญญะมาก ทัศนคติก็ดีมากเช่นเดียวกัน ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม การที่รักษาคุณจนคุณหายดีถือว่าเป็นความปรารถนาที่สูงที่สุดของภีมพล ให้พวกเราได้ช่วยเขาให้สมปรารถนาเถอะค่ะ”

“อย่ามาเล่นความรู้สึกกับฉัน!” นัยน์ตาเปล่งประกายอาการขยะแขยงออกมา “เธอต้องไปจากเขา!”

“ฉันรับปากแล้ว” นภาลัยพูดย้ำอีกครั้ง “ฉันรับปากแล้วว่าจะไปจากเขา ตราบใดที่คุณยอมรับการรักษาจากฉัน!”

ตอนที่ดวงตาของทั้งคู่สบตากัน คะนึงนิตย์เหมือนโดนเธอมองจนทะลุปรุโปร่ง!

“เดี๋ยวเซ็นสัญญาไว้ให้ด้วย หลังจากเธอรักษาฉันจนหายดีแล้ว ฉันจะจ่ายเงินให้เธอสักก้อน จากนั้นเราไม่มีอะไรติดค้างกันต่างคนต่างไป” คะนึงนิตย์ลุกพรวด และเตรียมวางแผนให้เธอเสร็จสรรพ “เธอไปจากเมืองไนร์ก้า ส่วนเด็กตระกูลกงพลีของเราจะเลี้ยงดูเอง อีกอย่างฉันเชื่อมั่นว่าญาณีจะเป็นแม่เลี้ยงที่ยอดเยี่ยมมาก”

เรื่องลูกเป็นสิ่งที่จี้ใจดำนภาลัย แต่เธอยังคงแสดงออกได้อย่างสงบเสงี่ยมมาก