บทที่ 17 มีคนกำลังเสียใจ

“คุณนายครับ มีเรื่องนึง......ไม่รู้ว่าคุณภีมเคยบอกกับคุณหรือเปล่า” พ่อบ้านสีหน้าจริงจัง “แต่ว่า...... ผมคิดว่า ในเมื่อคุณเป็นคู่ของเขาแล้ว คุณก็มีสิทธิ์ที่จะรู้”

“เรื่องอะไรหรอ?”

“เขาเป็นโรคกระเพาะอาหารมานานแล้ว หลายปีมานี้ได้แต่พึ่งการฉีดสารละลายธาตุอาหารในการเลี้ยงชีวิตครับ”

นภาลัยตกใจมาก

พ่อบ้านพูดต่ออีกว่า “นอกจากของเหลว ไม่ว่าเขาจะกินอะไรลงไปก็จะอาเจียนออกมา”

“เมื่อวานเขาไม่ได้กินบะหมี่จนหมดหรอ?” นภาลัยจำได้อย่างแม่นยำเพราะเขาแย่งชามเธอไป

พ่อบ้านมองเธอด้วยรอยยิ้มที่ชื่นใจ “ดังนั้น คุณคือผู้ช่วยชีวิตของเขา นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีมานี้ที่เขากินอาหาร นอกจากนั้นยังไม่มีอาการคลื่นไส้อาเจียนอีกด้วย”

“......” นภาลัยไม่อยากจะเชื่อว่าจะมีเรื่องแบบนี้ด้วย?

“แต่ว่าเรื่องการเข้าครัวนี้ไม่สามารถให้คุณมาทำได้ตลอดเพราะว่าที่นี่มีพ่อครัว” พ่อบ้านพูด “ดังนั้น ผมก็เลยอยากจะเรียนการทำอาหารของคุณ ต่อไปผมจะได้ทำให้คุณภีมกินได้”

“ฉันทำอาหารไม่เก่งเลย” นภาลัยพูดตามความจริง “ไม่มีฝีมืออะไรเลยด้วยซ้ำ”

“วันนี้คุณจะทำบะหมี่ไหมครับ? ผมอยากเรียน”

“......” นภาลัยจึงให้เขาเข้าครัวไป

ทีเอ็ม กรุ๊ปสูงเทียมเมฆ ดูน่าเกรงขาม นับเป็นอาคารที่โดดเด่นและเพียบพร้อมที่สุดในเมืองไนร์ก้า

พนักงานที่เพิ่งมาถึงบริษัทเห็นพาดหัวข่าวของวันนี้ก็ได้แต่พูดคุยกันอย่างไม่อยากจะเชื่อ ——

“อะไรนะ? คุณภีมแต่งงานแล้ว? แม้แต่ลูกก็มีแล้วด้วย?”

“เป็นไปได้ยังไงกัน?”

“ผู้หญิงคนนั้นคือใครกัน? นี่ต้องสะสมแต้มบุญมากี่ชาติกันเนี่ย? นึกไม่ถึงเลยว่าคุณภีมจะซ่อนเธอเอาไว้ตั้ง 7 ปี!”

“ฉันเข้าใจมาเสมอว่าคุณภีมไม่มีอารมณ์ความรู้สึกและความปรารถนาแบบคนทั่วไป ดูท่าว่าพวกเราจะคิดไปกันเองแล้วล่ะ”

“ผู้หญิงคนนี้ดูเด็กมากเลย”

“ฉันอกหักแล้ว แม้ว่าฉันจะไม่ได้คบกับคุณภีม แต่อยู่ๆ ก็มีผู้หญิงข้างกายคุณภีม ยังไงฉันก็ยังไม่อยากจะยอมรับอยู่ดี!”

“......”

ในห้องทำงานของท่านประธานที่อยู่ชั้นบน วริศรู้สึกหน้าชา ท่านประธานช่างทำอะไรรวดเร็วจริงๆ นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะประกาศแล้ว

รถยนต์เบนท์ลีย์สีแดงกำลังมุ่งหน้ามาที่ทีเอ็ม กรุ๊ป ——

หญิงสาวในห้องโดยสารแต่งตัวงดงามทันสมัย โดยเฉพาะอย่างยิ่งต่างหูพู่ยาวคู่นั้น ที่ทำให้เธอดูมีทั้งความสามารถและหยิ่งยโส