บทที่ 174 คุณนายนภา คุณนายนิตย์ต้องการพบคุณ

สาวใช้ชาวฟิลิปปินส์เตือนด้วยความหวังดีว่า “คุณภีมบอกว่าเขาจะกลับเมืองไนร์ก้าแล้ว ดังนั้นให้คุณเตรียมตัวทันที”

“ตอนนี้?” เมื่อคืนเธอนอนไม่หลับ เธอยกข้อมือขึ้นแล้วเหลือบมองนาฬิกา “เพิ่งตีห้าน่ะ!”

สาวใช้ชาวฟิลิปปินส์กล่าวว่า “เขาบอกว่าคิดถึงภรรยา เมื่อคืนเขานอนไม่หลับ เขาไม่อยากรอแม้แต่วินาทีเดียว คุณรีบเตรียมตัวเถอะ”

ญาณีพูดไม่ออก “ฉันเข้าใจแล้ว” เธอปิดประตูแล้วเปลี่ยนเสื้อด้วยความหงุดหงิด จากนั้นก็เก็บสัมภาระ

สิบนาทีต่อมา

บนเครื่องบินส่วนตัวที่บินจากนิวยอร์กไปเมืองไนร์ก้า ญาณีมองอาหารเช้ามากมายที่อยู่บนโต๊ะ เธอไม่รู้สึกอยากอาหารแม้แต่น้อย แต่กลับรู้สึกกระสับกระส่าย!

แต่เด็กทั้งสองคนกินอย่างเอร็ดอร่อย

ภีมพลนั่งตรงข้ามญาณี มองทิวทัศน์ที่อยู่นอกหน้าต่าง ใบหน้าที่หล่อเหล่าของเขามีรอยยิ้มจาง ๆ

แสงยามเช้าที่ส่องเข้ามาทางหน้าต่าง และส่องอยู่บนร่างกายของเขา ทำให้เขาเหมือนคนอ่อนโยน ไม่เหมือนประธานแม้แต่น้อย

ความเป็นจริงแล้ว หลังจากเด็ก ๆ ปรากฏตัวออกมา ภีมพลก็กลายเป็นคนอ่อนโยนขึ้น

หลังทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว เด็ก ๆ หยิบแท็บเล็ตออกมาเล่น

“คุณพ่อ แย่แล้ว!” แชมป์ยื่นแท็บเล็ตไปอยู่ตรงหน้าเขาทันที “คุณพ่อดูข่าวนี้สิ!”

ญาณีได้สติกลับมาเช่นกัน เธอรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

“ภาพถ่ายครอบครัวสี่คน” ชัดเจนทุกภาพ เป็นภาพที่สมบูรณ์แบบมาก แต่ละภาพก็อบอุ่นและน่ารัก

แคปชั่นและพาดหัวข่าวของสื่อต่างประเทศบิดเบือนข้อเท็จจริงอย่างสิ้นเชิง พวกเขาทำทุกอย่างเพื่อให้กลายเป็นข่าวดังโดยไม่คำนึงถึงอะไรทั้งนั้น

ไม่รู้ว่าพวกเขาเจตนาหรือไม่ พวกเขาเขียนข่าวว่าญาณีเป็นแม่ของเด็ก ๆ และเรียกเธอว่าคุณนายญาณี

ภีมพลไม่ได้อ่านอย่างละเอียด เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาด้วยสีหน้าเย็นชา แล้วโทรไปหาวริศอย่างรวดเร็ว

ญาณีเห็นข่าวนี้เช่นกัน เธอรู้สึกผิดอย่างอธิบายไม่ถูก ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้ทำอะไรเลย