บทที่ 177 นี่คือความรัก

“ฉันยังมีของขวัญจะมอบให้คุณอีกหนึ่งชิ้น” นภาลัยยิ้มด้วยความลึกลับ เธอเขย่งปลายเท้าแล้วยื่นมือไปปลดกระดุมเสื้อของเขา เธอปลดกระดุมสองที่เม็ดของเขาอย่างรวดเร็ว

ร่างกายของภีมพลเริ่มร้อน เขาคว้ามือของเธอที่อยู่ตรงหน้าอกของเขาเอาไว้ “ผมไปอาบน้ำก่อน” หลังจากนั้น เขาหันหลังแล้วเดินมุ่งหน้าไปที่ห้องน้ำ

“เฮ้!” แต่กลับถูกเธอคว้าตัวเอาไว้ “คุณจะไปอาบน้ำทำไม?”

“……”

เขาหันกลับมา พวกเขาสองคนสบตากัน ความคิดบางอย่างแวบเข้ามาในสมอง นภาลัยหน้าแดงทันที “คุณ.....คุณคิดว่าฉันกับคุณจะ....... ”

“หรือว่ามันไม่ใช่?” ผู้ชายกล่าวเบา ๆ และขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

“โอ๊ย ไม่ใช่แน่นอน ตอนนี้ยังกลางวันแสก ๆ คุณคิดอะไรอยู่?” เธอรีบหยิบขวดยาขึ้นมาอีกขวด “นี่คือยาที่ฉันวิจัยและผลิตออกมาล่าสุด ใช้รักษารอยแผลเป็นที่หลังของคุณโดยเฉพาะ คุณเชื่อฉัน! ฉันสัญญาว่าจะช่วยคุณกำจัดมันออกไปจนหมดภายในเวลาไม่เกินหนึ่งอาทิตย์!”

ภีมพลไม่ได้รู้สึกเก้อเขินแม้แต่น้อย นึกไม่ถึงว่าเธอยังจำรอยแผลเป็นที่หลังของเขาได้?

มีร่องรอยของอารมณ์ที่ซับซ้อนอยู่บนใบหน้าที่หล่อเหลา เขาถอนสายตาและมองออกไปนอกหน้าต่าง “ทำไมคุณถึงดีกับผมขนาดนี้?” เขารู้สึกว่ามันไม่เหมือนความจริง

“เพราะคุณเป็นพ่อของเด็ก ๆ” เสียงของนภาลัยหวานเหมือนน้ำผึ้ง

“………” เขาตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ขมวดคิ้ว

“แล้วยังเป็นเพราะฉันรักคุณ!” เธอรีบกล่าวเสริมประโยคหนึ่ง ยื่นมือไปดึงเขา “มานี่เร็ว!” เธอดึงเขาขึ้นไปบนเตียง “รีบถอดเสื้อผ้าออก”

ภีมพลถอดรองเท้าแล้วนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง แล้วถอดเสื้อด้วยความเชื่อฟัง

นภาลัยคุกเข่าอยู่ข้างหลังเขา รอยแผลเป็นที่หลังของเขาไม่ใหญ่มาก แต่ตำแหน่งของแผลขนาดเท่ากำปั้นนั้นก็ทำให้คนรู้สึกตกตะลึงเช่นกัน

เขาที่เป็นที่รักของทุกคน เขาที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้ จะมีจุดบกพร่องได้อย่างไร?

เธอเป็นเหมือนนางฟ้าที่ร่ายเวทมนตร์อยู่บนหลังของเขา