บทที่ 184 การตัดสินใจของลูก

หลังจากผ้าไหมทักทายเธอแล้ว ก็เดินกลับไปที่ห้องพร้อมกล่องยา

วันนี้คะนึงนิตย์สวมหน้ากาก เพราะว่ายังไม่หายทั้งหมด เธอยืนอยู่ตรงหน้านภาลัยด้วยสายตาราบเรียบ

“คุณนายนิตย์ ฉันได้วิจัยและพัฒนายาออกมาทั้งหมดแล้ว และมอบให้ผ้าไหมไปแล้ว” นภาลัยถามเธอว่า “ฉันขออยู่กับเด็ก ๆ อีกสองสามวันได้ไหม? เพราะตอนนี้มันยังไม่ถึงหนึ่งเดือน”

“จำเวลาได้แม่นยำเชียวน่ะ” สีหน้าของคะนึงนิตย์ยังคงเย็นชา “ความจริงแล้วเวลาจะยาวหรือสั้น มันก็ไม่มีความหมายอะไรหรอก เพราะฉันไม่เปลี่ยนใจอย่างแน่นอน”

“แต่สำหรับฉันแล้วมันมีความหมายมาก” ดวงตาของนภาลัยราบเรียบเช่นกัน ราวกับว่าเธอไม่ใส่ใจทัศนคติของคะนึงนิตย์ “เพราะฉันเป็นคนที่คลอดเด็ก ๆ ออกมา”

คะนึงนิตย์มองเธอด้วยความตั้งใจ และนภาลัยก็มองเธอด้วยความกล้าหาญเช่นกัน

“ตกลง” สุดท้ายเธอก็รับปาก “หลังจากอยู่เป็นเพื่อนเด็ก ๆ ตามเวลาที่ตกลงแล้ว คุณก็หายตัวไปอย่างสมบูรณ์เถอะ คืนความสงบให้ตระกูลกงพลี แล้วฉันจะรู้สึกซาบซึ้งคุณมาก”

หลังจากกล่าวจบ คะนึงนิตย์ก็เดินผ่านเธอไป และเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

วันนี้เป็นวันเสาร์ ดวงอาทิตย์สาดส่องอยู่บนสนามหญ้านอกหน้าต่าง บนดอกไม้และใบหญ้าเต็มไปด้วยแสงประกายระยิบระยับ เมื่อลมพัดใบไม้สั่นไหว แสงพวกนี้ก็ยิ่งระยิบระยับมากขึ้น

นภาลัยจูงมือพวกเด็ก ๆ เดินเล่นอยู่ที่สนามหญ้า เธอมองท้องฟ้าสีครามและเมฆสีขาว รอยยิ้มที่มุมปากของเธอนั้นมีร่องรอยความอ้างว้าง

ยาที่เธอวิจัยและพัฒนาออกมา สามารถใช้ได้อีกอย่างน้อยหนึ่งเดือน

ถ้าเธอไม่ไปจากที่นี่ คะนึงนิตย์ก็จะปฏิเสธการทายา

ความจริงแล้วช่วงหลายวันที่ผ่านมา นภาลัยกำลังคิดพิจารณาเรื่องหนึ่ง นั่นก็คือเธอควรจะพาลูก ๆ ไปด้วยหรือไม่

ฝั่งหนึ่งเป็นพ่อ ส่วนอีกฝั่งหนึ่งเป็นแม่

เด็ก ๆ อายุหกขวบแล้ว ตอนนี้พวกเขามีความคิดเป็นของตนเองแล้ว และไม่มีใครมีสิทธิ์มาตัดสินใจแทนพวกเขา

เพราะตอนที่คลอดพวกเขาออกมา ก็ไม่มีใครถามว่าพวกเขายินยอมหรือไม่

“แชมป์ ขวัญข้าว” เธอถามด้วยรอยยิ้ม “ถ้าแม่จะไปเที่ยวยังที่ไกลแสนไกล และไปเป็นเวลานาน พวกลูกจะอยู่กับคุณพ่อหรือไปเที่ยวกับคุณแม่?”

“ผมจะอยู่กับคุณพ่อ!” แชมป์กล่าวโพล่งออกมา และบอกเหตุผลว่า “เพราะว่าคุณพ่อสัญญาว่าจะสอนผมฟันดาบ และคุณพ่อจะเป็นโค้ชให้ผมด้วยตนเอง! และผมจะเรียนรู้ทักษะความสามารถจากคุณพ่อ! คุณพ่อบอกว่าต่อไปผมจะเป็นทายาทสืบทอดของทีเอ็ม กรุ๊ป!”

ขวัญข้าวกล่าวเช่นกันว่า “หนูจะอยู่กับคุณพ่อเหมือนกัน คุณแม่เลี้ยงดูพวกเราด้วยความยากลำบากมาหกปีแล้ว ถึงเวลาที่คุณแม่ควรจะออกไปพักผ่อนแล้ว หนูไม่อยากเป็นตัวถ่วงของคุณแม่!”