บทที่ 189 ญาณีรู้สึกโกรธมาก

ห้องวิจัยเงียบเป็นเวลานาน

เขาไม่สามารถช่วยอะไรเธอได้ แต่เขาอยู่เคียงข้างเธอด้วยความหนักแน่น

ชั้นล่าง ในที่สุดอาการคันของคะนึงนิตย์ก็ดีขึ้นเล็กน้อย เธอนั่งอยู่บนโซฟาและถือกระจกอยู่ในมือ มองรอยแดงและอาการบวมบนใบหน้าที่ค่อย ๆ ลดลง

“คุณนายนิตย์ คุณรู้สึกดีขึ้นแล้วใช่ไหม?” ผ้าไหมวางผ้าเช็ดตัวและถามอยู่ข้างกาย

พ่อบ้านและคนรับใช้นั่งอยู่รอบ ๆ ทุกคนต่างรู้สึกกังวล และไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

ญาณีนั่งอยู่ข้างเธอเช่นกัน มองผิวบนใบหน้าของเธอเปลี่ยนไปทีละน้อย

คะนึงนิตย์มองตนเองในกระจก รอยแดงและบวมลดลง

ภาพอัศจรรย์เกิดขึ้นอย่างช้า ๆ ภายใต้สายตาของทุกคน

ผิวหน้าของเธอเริ่มฟื้นฟูราวกับมีเวทมนตร์

ทุกคนต่างเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เพราะมันเป็นเรื่องที่ไม่เหมือนความจริง

ใช้เวลาเพียงสองนาที ในการขจัดความเน่าเปื่อยและสร้างกล้ามเนื้อบนใบหน้าของคะนึงนิตย์ และฟื้นฟูกลับคืนสู่ลักษณะเดิมทีละน้อย

ญาณีมองเธอด้วยความอึ้ง เธอไม่อยากจะเชื่อ ป้านิตย์อายุเกือบหกสิบปีแล้ว แต่ดูเหมือนคนอายุสี่สิบปีเท่านั้น ยังคงเป็นเธอที่อยู่ในความทรงจำของพวกเขา

คะนึงนิตย์มองตนเองในกระจก เธอสัมผัสใบหน้าด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เธอไม่อยากจะเชื่อว่ามันเป็นความจริง!

เธอเงยหน้าขึ้นอย่างช้า ๆ และมองทุกคนที่อยู่รอบ ๆ

“คุณนายนิตย์” ผ้าไหมกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่น “มือล่ะ? ขอดูมือหน่อย!” เธอดึงแขนเสื้อขึ้นอีกครั้ง ผิวหนังบนแขนก็ฟื้นฟูอย่างอัศจรรย์เหมือนกัน!

“คุณนายนิตย์ ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นแล้ว” ผ้าไหมรู้สึกดีใจมาก

คนใช้ตะโกนพร้อมกันว่า “เยี่ยมมากเลย!! สำเร็จแล้ว!!”

“ฉันจะไปบอกคุณนายนภากับคุณภีม!” ผ้าไหมหันหลังแล้วเดินขึ้นไปชั้นบนด้วยความดีใจ

เสียงร้องด้วยความดีใจของคนใช้ดังสนั่นไปทั่วห้องรับแขก! จากนั้นกลายเป็นเสียงปรบมือที่ดังสนั่น!

ร่างกายของญาณีไร้เรี่ยวแรง เธอนั่งบนโซฟาด้วยสมองที่ว่างเปล่า

ผ้าไหมบอกข่าวดีกับนภาลัยและภีมพล

ภีมพลจูงมือนภาลัยแล้ววิ่งลงมาชั้นล่าง!

เขาพาเธอเดินไปอยู่ด้านหน้าโต๊ะ เธอเห็นผิวหนังของคะนึงนิตย์ที่ฟื้นฟูอย่างสมบูรณ์ หน้าของเธอใสเนียน สภาพของเธอเปลี่ยนไปมาก

ภีมพลรู้สึกดีใจมาก “เยี่ยมมากเลย” เขายิ้มด้วยความจริงใจและอบอุ่น