บทที่ 192 ฉันมีคำพูดจะพูดกับเธอ

คะนึงนิตย์เป็นคนโทรมา

ญาณีรับสายทันที “สวัสดี คุณป้า” กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ความเคารพและอ่อนโยนเหมือนเมื่อก่อน

“ภีมพลพานภาลัยไปนิวยอร์กแล้ว เธอรู้เรื่องนี้หรือไม่?”

เธอรู้สึกตกใจ “หนูไม่รู้ หนูรู้แค่ว่าเขาส่งมอบงานให้วริศ” ญาณีรู้สึกเจ็บปวด พวกเขาไปนิวยอร์กเหรอ? ไปที่ปราสาทเหรอ?

จากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงถอนหายใจที่ปลายสาย “ญาณี คืนนี้เธอกลับมาพักที่รีพัลส์เบย์ วิลล่าเถอะ? มาทานอาหารเย็น ป้ามีคำพูดมากมายจะพูดกับเธอ”

“……” ญาณีรู้สึกตื่นตระหนก ไม่รู้ว่าป้านิตย์จะพูดอะไรกับเธอ เกลี้ยกล่อมให้เธอถอยหรือเปล่า?

แต่เธอทำได้เพียงรับปาก “ค่ะ”

“ป้าจะไม่รบกวนการทำงานของเธอแล้ว เธอทำงานต่อเถอะ” คะนึงนิตย์วางสาย

ห้องทำงานของรองประธานที่เรียบง่ายแต่หรูหรา ญาณีนั่งอยู่บนเก้าอี้และถือโทรศัพท์อยู่ในมือ เธอครุ่นคิด ตอนนี้เธอไม่มั่นใจว่าป้านิตย์ยืนอยู่ฝ่ายไหน

เธอมีเรื่องอะไรกับตนเอง?

เธอจะขอโทษตนเองเหรอ?

เพื่อให้ตนเองปล่อยภีมพลไปเหรอ?

ไม่... เธอทำไม่ได้ เธอไม่สามารถแยกจากภีมพลได้ มีเพียงความตายเท่านั้นที่จะสามารถแยกพวกเขาได้!

“คุณญาณี” วริศเคาะประตู และนำเอกสารเข้ามาหนึ่งฉบับ “คุณเป็นอะไรหรือเปล่า? สีหน้าคุณไม่ค่อยดี?”

“ไม่เป็นไร” เธอได้สติกลับมา และกลับสู่สภาวะปกติ รับเอกสารมาจากเขา

วริศรายงานว่า “บริษัทอสังหาริมทรัพย์แห่งหนึ่งในแคนาดา ติดต่อเพื่อต้องการร่วมมือทำงานกับพวกเรา หลังจากประเมินในด้านต่าง ๆ แล้ว รู้สึกว่าโครงการนี้มีโอกาสในการพัฒนาที่ค่อนข้างดี นี่คือรายงานการประเมินที่ผมรวบรวมไว้ กรุณาตรวจสอบด้วย”

ญาณีไม่ได้รีบดูเอกสาร แต่เงยหน้าขึ้นมองเขา “คุณภีมบอกหรือไม่ว่าช่วงที่เขาไม่อยู่บริษัท ให้ฉันเป็นคนตัดสินใจเรื่องทั้งหมด?”

“เรื่องใหญ่เขาจะเป็นคนตัดสินใจเอง โทรไปหาเขาหรือส่งอีเมลหาเขา” วริศตอบตามความจริงว่า “ส่วนเรื่องเล็ก ๆ แบบนี้ก็มาหาคุณ ไม่จำเป็นต้องรบกวนเขา”

รบกวน?

พาสาวบ้านนอกไปท่องเที่ยว และถือโอกาสไปทำงานด้วย

ญาณีรู้สึกว่านภาลัยเป็นภัยร้าย สักวันหนึ่งเธอจะทำลายอนาคตของภีมพล!

เธอเหลือบรายงานการประเมินโครงการ แล้วส่งคืนให้วริศทันที “เรื่องเล็ก ๆ แบบนี้คุณตัดสินใจเองเถอะ”