บทที่ 20 นึกไม่ถึงเลยว่าเธอคุณนายนิตย์จะเป็นเช่นนี้

นภาลัยนึกถึงเรื่องเมื่อวาน ที่ภีมพลสงสัยว่าเธอลอกเลียนแบบผลงานของเอ็มม่า จากนั้นจึงทบทวนบทสนทนาเหล่านั้นอีกครั้ง

เขาเชื่อแล้ว หรือว่าไม่เชื่อกันนะ?

ชายหนุ่มคนนี้ยอมแพ้ต่อการแต่งงานของตัวเองแล้วหรอ?

คิดจะผูกเธอไว้กับเขาไปตลอดชีวิตหรอ?

จนกระทั่งมีรองเท้าส้นสูงสีแดงปรากฏขึ้นในสายตา นภาลัยถึงค่อยๆได้สติและเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของรองเท้าคู่นั้น

นี่คืออีกหนึ่งใบหน้าแสนเย็นชาที่เธอไม่รู้จัก ญาณีจ้องมองเธอจากที่สูงลงมา และในสายตาที่เย็นชาของเธอก็แฝงเอาไว้ด้วยความโหดเหี้ยม

นภาลัยเห็นว่าไม่ไกลนัก มีรถยนต์เบนท์ลีย์สีแดงสดใสจอดอยู่ เธอเข้ามาได้ยังไงกันนะ?

“เล่นละครกันพอหรือยัง?” ญาณีถามด้วยความเย็นชา “เธอคงไม่คิดหรอกใช่ไหมว่าหัวหน้าหมู่บ้านที่ยากจนจะเปลี่ยนจากฐานะจากต่ำต้อยขึ้นมาเป็นสูงส่งได้ในทันทีทันใด?”

เต็มไปด้วยความเคียดแค้นและหึงหวง!

ผู้หลงใหลในภีมพล?

นภาลัยสง่างามเหมือนดอกกุหลาบที่อยู่ข้างหลัง ริมฝีปากสีชมพูไม่ได้เปิดออกมาสนใจตอบเธอเลยแม้แต่น้อย

ญาณีมองจ้อง “นภาลัยใช่ไหม?” สายตาแสดงออกถึงความดูถูก “ฉันไม่รู้ว่าคุณคิดยังไง แต่ฉันรู้ความคิดของภีมพลดี”

นภาลัยสงบนิ่ง “งั้นคุณลองพูดมาสิ? เดี๋ยวฉันจะตั้งใจฟัง”

“ภีมพลไม่สนใจผู้หญิง ในใจของเขาการงานมาเป็นที่ 1 เสมอมา”

“แล้วยังไงต่อล่ะ?”

ญาณีเยาะเย้ย “ที่เขาสร้างเรื่องอื้อฉาวกับคุณใหญ่โตขนาดนี้ก็เพราะจะต่อต้านป้านิตย์ จริงๆ แล้วเขาไม่ต้องการที่จะแต่งงาน!”

นภาลัยจิบชาขิงอย่างสงบและค่อยๆ ยิ้มอย่างเอ้อระเหยโดยที่ไม่ได้เก็บเอาคำพูดพวกนี้มาใส่ใจเลย

สร้างเรื่องซะจนเหมือนเธอเต็มใจที่จะแต่งงานกับเขามากอย่างนั้นแหละ

ท่าทีที่สงบนิ่งของเธอทำให้ญาณีโกรธมาก “นี่ฉันกำลังพูดกับคุณอยู่นะ!”

นภาลัยที่นั่งอยู่บนชิงช้าเงยหน้าขึ้น “ฉันรู้”

“แล้วคุณได้ยินที่ฉันพูดไปไหม?”

ยิ่งญาณีบ้ามากเท่าไหร่ นภาลัยก็ยิ่งสงบมากขึ้นเท่านั้น