บทที่ 207 เกือบจะฆ่าเธอ

ญาณีหายใจเร็ว ทำได้แค่จับไปที่ข้อมือเขา แต่กลับถูกบีบแน่นจนถอยหลัง ภีมพลเข้ามาข้างใน ค่อยๆเพิ่มแรงขึ้น ดันเธอไปติดกำแพง

สายตาที่เกลียดชังเหมือนต้องการให้เธอตาย!

ญาณีสามารถรับรู้ได้ถึงไอความโหดเหี้ยมบนตัวเขา เธอถูกบีบจนลูกตาเหมือนจะหลุดออกมา ค่อยๆปล่อยมือที่จับข้อมือเขา มองไปที่เขาอย่างรอคอยความตาย

“พวกเธอทำอะไรกับนภา?” ภีมพลกัดฟันถาม “การหนีไปของนภามีส่วนเกี่ยวข้องกับเธอไหม? เธอรู้ไหมว่านภาไปไหน?”

สติของเขาค่อยๆหายไปตามเวลา

ญาณีไม่โต้ตอบ ได้แต่หายใจเร็ว เธอทำเพียงหลับตายอมรับชะตากรรม

“สิ่งที่เธอให้นาย ฉัน……ก็ให้…………” คำพูดที่ออกมาจากลำคออย่างยากลำบาก “ได้ตาย………ในมือของนาย ก็ถือเป็นความโชคดีอย่างหนึ่ง……”

สายตาของภีมพลเต็มไปด้วยความโกรธ “พูดซะดูดี ฉันสามารถฆ่าเธอได้อย่างที่เธอต้องการ!” เพิ่มแรงบีบ

ใบหน้าของญาณีเต็มไปด้วยความทรมาน “นายฆ่าฉันเถอะ…สุดท้าย……เป็นจิตวิญญาณแห่งความรัก………เป็นวิธีแสดงความรักของฉันมอบให้นาย”

“พูด เธออยู่ไหน?” สายตาภีมพลเหมือนดั่งมีดคม “นี้เป็นทางรอดเดียวของเธอ!”

ตอนนี้ญาณีไม่มีแรงจะพูดแล้วเธอส่ายหน้า แสดงออกว่าเจ็บปวดอย่างมาก

ภีมพลเดาว่าเธอก็อาจไม่รู้ ตอนนี้ใช้สติที่พอมีเหลือปล่อยมือออก

ญาณีง้อตัว จับไปที่ลำคอหอบหายใจแรง เหมือนยังหายใจไม่ทัน

ไม่สนใจเธอที่กำลังหอบหายใจ ภีมพลหันหลังจากไป

ความรู้สึกน่าอับอายแผ่กระจายทั่วตัวญาณี เธอเคยดูหยิ่งทะนงตัว สูงส่งและสง่างาม ไม่เคยขาดคนตามจีบ

แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าภีมพล เธอกลับดูต่ำต้อยเช่นนี้ แม้แต่ชีวิตก็ยังสามารถทิ้งได้

พิงไปที่มุมกำแพงและนั่งลง เธอรู้สึกตัวเองดูทรุดโทรม และทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณนภาลัย

รีพัลส์เบย์ วิลล่า ท้องฟ้ามืด

คะนึงนิตย์ยืนอยู่ข้างหน้าต่างห้องนอนชั้นสอง เธอมองไปที่แสงจันทร์ด้านนอก ในใจรู้สึกอัดแน่นอย่างมาก

มือลูกชายได้รับบาดเจ็บ……เธอปวดใจมาก อยากที่จะเป็นห่วงเขา