บทที่ 215 เธออยู่ที่นิวยอร์ก

เครื่องบินบินสูงสามหมื่นฟุตจากพื้นดิน แสงแรงที่ส่องทะลุกลุ่มก้อนเมฆ วิวที่ดึงดูดผู้คน

ความสวยเช่นนี้ ภีมพลและนภาก็เคยได้ลิ้มรส และก็นั่งอยู่ในที่นั่งนี้

สายตาดำลึกมองออกไปนอกหน้าต่าง ความหนาวเย็นแผ่เข้ามาในทรวงอก

เสียงที่สดใสเหมือนกระดิ่งของนภาเหมือนดังก้องอยู่ในหูเขา……

“ใช่แล้ว แม่นายยังชอบอาหารที่ฉันทำด้วยนะ”

“ฉันแค่ลองฝีมือตัวเอง และก็เป็นการอ้อนเธอให้มีความสุข เธอกินไปต้องสองชามเลย”

“ภีมพลต่อไปนี้นายห้ามทะเลาะกับแม่นายอีกนะ หลายปีที่ผ่านมาในใจเธอต้องทุกข์อย่างมาก ไม่มีใครที่เข้าใจเธออย่างแท้จริง”

แต่ว่าหลายปีมานี้ นภา ใครที่เข้าใจเธอล่ะ?

เธอเพียงคนเดียวดูแลเด็กต้องสองคน แน่นอนต้องลำบากไม่น้อย และต้องโดนมองด้วยสายตาแปลกประหลาดมากมาย

ทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องพวกนี้ ในใจของภีมพลก็จะรู้สึกปวดร้าว

เขาสาบานว่าต้องหาเธอให้เจอ คุ้มครองเธอให้ปลอดภัย!

เมืองไนร์ก้า รีพัลส์เบย์ วิลล่า

คะนึงนิตย์ได้รับโทรศัพท์ คนในโทรศัพท์คนนั้นบอกเธอ “คุณนาย คุณภีมไปนิวยอร์ก เปลี่ยนแพลนช่วงสองอาทิตย์นี้หมด”

เธอกำโทรศัพท์สีหน้าแย่ลง

หากว่าหานภาลัยไม่เจอล่ะ? เขาก็จะไม่กลับมาหรอ?

เพื่อผู้หญิงคนนั้นบอกจะไปก็ไป!

เป็นถึงผู้นำของทีเอ็ม กรุ๊ปที่ยิ่งใหญ่ เหตุผลสักนิดก็ไม่มี! ยิ่งไม่ต้องพูดถึงความรู้รับผิดชอบเลย

หากยังรักต่อไป ลูกชายคงต้องพังทลายแล้ว!

เวลานี้ ความเกลียดของคะนึงนิตย์ที่มีต่อนภาลัยยิ่งเพิ่มขึ้น

ดังนั้นเธอตัดสินใจแล้ว รอภีมพลกลับมาจากเมืองไนร์ก้า เธอก็จะให้ญาณีท้องลูกของเขา

เธอเข้าใจลูกของเขา เขาให้ความสำคัญชื่อเสียงตระกูลกงพลีต่อคนข้างนอก เขาไม่มีทางไม่รับผิดชอบ

ญาณีนอนอยู่ในโรงพยาบาล เพิ่งจะตรวจร่างกายเสร็จ ความปวดนั้นก็กลับมา เป็นประสบการณ์ที่เธอไม่เคยได้รับมาก่อน