บทที่ 22 เรียกพบปวิธเพื่อทำความเข้าใจความลับของตระกูลกงพลี

ญาณีเข้าใจแล้ว ผู้หญิงคนนั้นกลับไปโทรศัพท์ฟ้องภีมพล

ดังนั้นญาณีจึงเข้าใจชัดเจนถึงตำแหน่งของนภาลัยในใจภีมพลทันที

แม้ว่าเธอไม่ยินยอมที่จะเชื่อ แต่ก็จำเป็นต้องเชื่อแล้ว

มองเข้าไปในวิลล่าหลังใหญ่ที่สวยงามหลังนั้น คิดถึงท่าทางของผู้หญิงคนนั้นที่ยกชาขิงขึ้นมาเมื่อครู่นี้แล้ว เธอก็อิจฉามาก...

ญาณีไม่ได้ฝืนบุกเข้าไปในเอเมอรัลด์ เบย์ วิลล่าเพื่อต่างหูข้างหนึ่ง เพราะเธอรู้ดีว่าแบบนั้นจะทำให้ตัวเองดูแย่เท่านั้น

ภายในห้องรับแขกของวิลล่า

นภาลัยเล่นหมากล้อมเป็นเพื่อนแชมป์กับขวัญข้าว

“หม่ามี๊ เมื่อไรจะได้เจอกับธารณ์หรอครับ”

“หม่ามี๊ พวกเรายังจะกลับไปหมู่บ้านซันไลต์อีกมั้ยคะ”

“แน่นอนว่าต้องกลับไปสิจ๊ะ” นภาลัยยิ้มน้อยๆ “แต่บ่ายวันนี้ต้องไปสถานที่หนึ่งกับแด๊ดดี้ก่อน รอเสร็จแล้วถึงจะกลับ”

“ใช่แล้ว แด๊ดดี้บอกว่าหาโรงเรียนอนุบาลที่ดีที่สุดในเมืองไนร์ก้าให้กับพวกเราด้วยค่ะ!” ขวัญข้าวถามอย่างคาดหวัง “ที่นั่นมีครูอิงฟ้าที่ดีที่สุดมั้ยคะ”

“ที่นั่นไม่มีครูอิงฟ้า แต่มีครูที่รักพวกลูกเหมือนกับครูอิงฟ้าจ้ะ ขอเพียงแค่พวกลูกว่านอนสอนง่าย ก็จะกลายเป็นเด็กน้อยที่คุณครูรักมากที่สุด”

“พวกเราจะเชื่อฟังแน่นอนครับ!”

พูดคุยเป็นเพื่อนลูกๆครู่หนึ่ง และเล่นหมากล้อมไปสามกระดาน ป้าโสนก็พาเด็กๆขึ้นไปเล่นสนามเด็กเล่นที่ชั้นบน

นภาลัยเห็นใบหน้าของปวิธเผยรอยยิ้มชื่นใจออกมา เธอก็ยิ้มเช่นกัน

ปวิธเอ่ย “คุณนาย ที่นี่ไม่เคยคึกครื้นขนาดนี้มาก่อนเลยครับ”

“หวังว่าการมาถึงของเด็กๆจะไม่ได้รบกวนความเงียบสงบของที่นี่นะคะ”

“แน่นอนว่าไม่ครับ” ปวิธมีสีหน้าเอื้อเฟื้อ “พวกเราทุกคนล้วนชอบคุณชายแชมป์กับคุณหนูขวัญข้าวมาก”

“พ่อบ้านปวิธ เชิญนั่งค่ะ” นภาลัยหาที่ว่างให้

ปวิธประหลาดใจอยู่บ้าง เธอกลับมีท่าทีอ่อนโยน “นั่งเถอะค่ะ ฉันอยากจะสอบถามคุณสักหน่อย” จากนั้นก็รินชาให้เขาแก้วหนึ่ง “ฉันโทรศัพท์หาภีมพลแล้ว เขาบอกว่าตอนบ่ายจะพาฉันไปเจอคุณแม่เขา ให้ฉันทำความเข้าใจเกี่ยวกับอาการของคุณแม่เขากับคุณก่อน”

ปวิธเข้าใจในการปฏิบัติตัว และไม่มีการเอ่ยวาจาหยอกเย้าในเรื่องของความรู้สึกของคุณภีม