บทที่ 229 ไวศิษฎ์โดดเด่นมาก

เธอหลงลืมความเจ็บปวดในช่องท้อง ลืมไปว่าตัวเองก็ได้รับบาดเจ็บอยู่เช่นกัน

เธอเฝ้าเขาด้วยจิตใจรอคอย รอให้เขาพ้นจากขีดอันตราย

“อ๊ะ แย่แล้ว!” หมออุทานขึ้นมาทันที “คุณภีมอยู่ในอาการโคม่า!”

ญาณีตอบโต้อย่างเชื่องช้าสักครู่ เธอเหลือบตามองพร้อมน้ำตาคลอและเห็นว่าหมอกำลังยุ่ง และมีคนหยิบเครื่องมือขึ้นมา “คุณช่วยหลบทางหน่อยครับ”

เธอลุกขึ้นเดินถอยหลัง 2-3 ก้าว หมอหลายคนรีบเข้าล้อมโต๊ะผ่าตัดจนบังทัศนวิสัย

เธอกุมหัวใจไว้ ถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “อาการโคม่าหมายความว่ายังไงคะ?”

“ร่างไร้สติน่ะครับ”

“...”

“เขาอาจจะเสียชีวิตได้”

“…” ญาณีตกใจอย่างยิ่ง เธอกลั้นหายใจ ดวงตาของเธอทั้งบวมและแดงก่ำ

ประตูห้องฉุกเฉินเปิดอีกครั้ง คนในตระกูลกงพลีที่รออยู่ด้านนอกก็ล้อมพวกเขาไว้ทันที

“หมอ ลูกชายของฉันเป็นยังไงบ้าง? เขาพ้นขีดอันตรายแล้วหรือยัง?” คะนึงนิตย์อ้อนวอน

“นี่เป็นประกาศการเจ็บป่วยร้ายแรง ที่ครอบครัวจำเป็นต้องเซ็นครับ” หมอยื่นปากกาให้เธอ

“ไม่...” คะนึงนิตย์ไม่ยอมรับความจริงข้อนี้และถามด้วยอารมณ์ “กรินทร์อยู่ที่ไหน!?ให้กรินทร์ออกมาเจอฉัน! เขาคือหมอเทวดาไม่ใช่เหรอ? เขาเก่งมากนี่คะ เขามาจากเมืองไนร์ก้าทำไม? นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?”

หมอกรินทร์?

จู่ๆ หมอก็นึกถึงอะไรบางอย่าง แล้วรีบกลับเข้าไปในห้องฉุกเฉินทันที

ประตูปิดลงอีกครั้ง

ทุกคนที่อยู่ด้านนอกจุดประกายความหวังอีกครั้ง

“คุณนายคะ” ผ้าไหมประคองเธอ “นั่งพักก่อนดีกว่านะคะ น่าจะมีข่าวดี คุณภีมยังมีชีวิตไม่เป็นอะไรมาก ก่อนหน้านี้...ไฟยังทำอะไรเขาไม่ได้เลย”

คะนึงนิตย์ไม่สามารถฟังคำพูดที่ปลอบโยนได้ เธอรู้สึกเศร้าใจอย่างสุดซึ้ง

ในห้องเล็กๆ ด้านใน กรินทร์เตรียมขวดยาด้วยความเร็ว เขาโฟกัสกับมันจนไม่ได้ยินเสียงใดๆ รอบตัว เขาถือขวดและหันไปที่ห้องฉุกเฉินซึ่งเขาได้พบกับหมอที่ประตู

“หมอกรินทร์ แย่แล้วค่ะ คุณภีมเข้าสู่ภาวะโคม่า! สถานการณ์วิกฤติ!”

กรินทร์ผลักเธอออกไปและรีบเข้าไปในห้องฉุกเฉิน

ด้านนอกห้องฉุกเฉิน