บทที่ 238 สถานการณ์ของภีมพล

แม้ว่าภีมพล จะดูแลเขาอย่างลับๆ ตั้งแต่เด็กจนโต แต่ทั้งสองแทบไม่มีการพูดคุยกันเลย

ไวศิษฎ์รู้ว่าภีมพลไม่ชอบเขา แต่ต้องรับผิดชอบเพราะหน้าที่หรือสิ่งที่ติดค้างไว้

เขาไม่ได้รู้สึกพอใจกับนำผู้หญิงของภีมพลมาไว้ข้างกายมากนัก เพราะนภาลัยไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดาทั่วไป เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่เข้าตาไวศิษฎ์

ที่ชั้นบน นภาลัยกินยาอย่างเชื่อฟัง เธอวางแก้วน้ำลงและยังคงนั่งพิงหัวเตียง

เธอไม่ได้รู้สึกเศร้าที่สูญเสียลูกไปเลย และไม่คิดถึงร่างกาย ความคิดทั้งหมดของเธออยู่ที่ภีมพล

ความทรงจำยังคงอยู่ในสภาวะตึงเครียดของห้องฉุกเฉิน

ในคืนนั้น ไม่ว่าในฝันหรือนอกความฝันเธอก็เอาที่คิดถึงภีมพล จนรู้สึกว่าตัวเองมีอาการผิดปกติทางจิต

เธอนอนอยู่บนเตียงกับหมอนข้างและไม่รู้ตัวว่าหลับไปตอนไหน

เธอเหนื่อยล้าและคิดถึงเขามาก... เธอรู้สึกผิดเป็นอย่างมาก หากเธอข้ามถนนช้ากว่านั้นจะดีกว่านี้หรือเปล่า?

ในหอผู้ป่วยหนักระดับวีไอพี ประเทศนิวยอร์ก

ห้องนอนชั้นในสุดของห้องสวีทสุดหรู ในที่สุดภีมพลก็พ้นขีดอันตรายหลังจากพยายามช่วยเหลือมา 36 ชั่วโมง แต่เขายังไม่ฟื้น

ผ้าก๊อซหนาพันรอบศีรษะของเขา แขนของเขาถูกใส่เฝือกและบาดแผลต่างๆ บนร่างกายของเขาถูกเย็บอย่างดี

ญาณีที่ซูบผอมลงนั่งลงที่หน้าเตียง จ้องมองเขาอย่างมึนงง น้ำตาเริ่มเหือดแห้ง

“เมื่อไหร่เขาจะฟื้น?” คะนึงนิตย์ถามหมอด้วยความเจ็บปวด

หมอดูเคร่งขรึมและตอบเป็นภาษาอังกฤษว่า “จะฟื้นหรือไม่ ฟื้นเมื่อไรขึ้นอยู่กับโชคของคุณภีม”

หน้าอกของเธอหดตัวลงทันที “คุณหมายความว่ายังไง?”

ในเวลานั้น กรินทร์เอ่ยปากพูดเป็นภาษาจีนว่า “หมายความว่าคุณภีมอาจกลายเป็นเจ้าชายนิทราน่ะครับ” เขาระบุประเด็นสำคัญอย่างเรียบง่ายและชัดเจน

ตูม!

ไม่มีการโต้แย้งใดๆ แต่คำพูดนั้นทำให้คะนึงนิตย์และญาณีตัวสั่นสะท้าน ที่ก้นบึ้งของหัวใจของเธอเจ็บปวดอย่างกะทันหัน ก่อนจะมองเขาด้วยความประหลาดใจ

ครึ่งเดือนต่อมา...

ณ เมืองไนร์ก้า ดวงจันทร์กำลังลับขอบฟ้าและดวงอาทิตย์เริ่มฉายแสง

แสงแดดยามเช้าที่สวยงามส่องลงมายังวิลล่าหลังใหญ่ริมทะเล แสงนวลตาส่องเข้ามาทางหน้าต่างและสาดส่องลงบนเตียงนุ่มอย่างเงียบสงัด

นภาลัยลืมตาช้าๆ เธอนอนตะแคงโดยไม่ขยับ เพียงแค่กะพริบตา น้ำในตาก็ไหลออกมาอย่างอธิบายไม่ถูก...

ในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา ทุกครั้งที่เธอลืมตาขึ้นจากการนอนหลับ เธอมักจะรู้สึกสิ้นหวังอยู่เสมอ