บทที่ 240 ถูกเขมินทราชอบเข้าซะแล้ว

“ไม่เป็นไรค่ะ ถ้ามีอะไรสั่งดิฉันได้เลย ดิฉันจะรออยู่หน้าประตูห้องโถงค่ะ” พี่กุ้งหันหลังเดินจากไป แต่โฟกัสอยู่ที่เธอเสมอ โดยคำนึงถึงคำสั่งของคุณชายศิษฎ์ คอยสังเกตการเปลี่ยนแปลงอารมณ์ของเธออยู่เสมอ

“ภีมพล ฟื้นหรือยัง?”

"คุณเป็นยังไงบ้าง?"

“คุณยังมีชีวิตอยู่ไหม?”

เสียงในหัวใจนภาลัยถามขึ้นถามซ้ำๆ

ริมฝีปากของเธอสั่นสะท้านเล็กน้อย ความโศกเศร้าอาบร่างของเธอ แม้แต่แสงแดดจ้าก็ไม่สามารถขจัดออกไปได้

เธอกังวลเรื่องของภีมพลจนไม่คิดว่าจะไปหาลูกๆ เลย

นภาลัยโล่งใจที่ลูกได้รับการดูแลโดยป้าโสนและพ่อบ้านเซี่ย

หอผู้ป่วยวีไอพีสุดหรูในโรงพยาบาล ประเทศนิวยอร์ก

ในการออกแบบห้องพักและห้องโถงหลายห้องคะนึงนิตย์และญาณีต่างจัดห้องนอนแยกกัน แต่พวกเขาไม่เคยนอนหลับเต็มตาสักวัน

ญาณียืนอยู่หน้าเตียงครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับไปนั่งเก้าอี้เฝ้าเขาที่กำลังนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล

อากาศรอบๆ ควบแน่นกลายเป็นน้ำแข็ง มีเพียงวามเงียบที่ทำให้หายใจไม่ออก

ภีมพลสวมหน้ากากออกซิเจนเหมือนเดิม ลมหายใจของเขาอ่อนแรงมาก มีเครื่องมือตรวจสอบเขาตลอด 24 ชั่วโมง

วิลล่าริมทะเล เมืองไนร์ก้า

ในสนามที่ดอกลิลลี่บานสะพรั่ง นภาลัยนั่งบนโซฟากลางแจ้งพลางกอดเข่ามองขึ้นไปบนท้องฟ้า เธอกำลังอธิษฐานอย่างเงียบๆ

ขอให้ภีมพลสามารถพ้นจากอันตรายทั้งปวง

ณ สถานที่ถ่ายทำละครเรื่อง รักแห่งอ่าวอินทนิล

ทิวทัศน์ภายนอกอาคารดีมาก หญ้าเขียวขจีและอาคารโดยรอบก็ดูสวยงาม ไม่ไกลนักคือโบสถ์ศิลปะกอทิก

พระอาทิตย์ส่องแสงและลมอุ่นๆ พัดมา

วันนี้คู่ชายหญิงอย่างไวศิษฎ์และเขมินทราฉากต่อสู้มากมาย พวกเขาถ่ายทำกันทุกเช้า และยังมีฉากจูบที่เกิดขึ้นโดยบังเอิญอีกด้วย