บทที่ 294 ความหวังหนึ่งในหมื่น

พวกเขาอยู่ด้วยกัน?

สายตาของเขมินทราดูโศกเศร้าออกมา รู้สึกเพียงว่าหัวใจชา!

ศิษฎ์ดูแลเธอดีขนาดนั้น.....................

ไม่แม้แต่ให้สื่อได้พูดถึงแม้แต่น้อย?

ในความคิดของเธอ ผู้หญิงที่อยู่ในวิลล่าซีเฮฟเว่นนี้ต้องไม่เหมือนผู้หญิงก่อนหน้านี้เหล่านั้นของศิษฎ์

มองดูแผ่นหลังของพวกเขาหายไปจากหน้าประตูห้องรับแขก เขมินทรารู้สึกใจไม่สงบ

แผ่นหลังของเธอรู้สึกแข็งทื่อ ในใจรู้สึกยากจะรับได้

หวังว่าจะมีฟ้าถล่มลงทันทีตอนนี้

ภายในห้องรับแขก

วางไวศิษฎ์ลงบนโซฟา ทั้งตัวของไวศิษฎ์มีแต่กลิ่นเหล้า

พี่กุ้งรีบเอาน้ำอุ่นมาให้ นภาลัยบิดผ้าขนหนูอุ่นให้แห้ง และเช็ดมุมปากที่เลอะเทอะให้เขา “รู้หรือเปล่าเมาแล้วขับมันอันตราย?”

“เธอสนใจหรือไง?” เขาเก็บความเจ็บปวดและถามเธอ

“................” นภาลัยไม่อยากสนใจเขา

เวลานี้ พี่กุ้งก็เอาน้ำอุ่นมาให้แก้วหนึ่ง นภาลัยหยิบน้ำอุ่นมาป้อนเขา ไวศิษฎ์ก็ดื่มอย่างให้ความร่วมมือ

พี่กุ้งหยิบถังขยะมาวางไว้หน้าเขา ให้เขาบ้วนปาก

ภายในอากาศมีกลิ่นเหล้าค่อยๆเข้ามากระทบจมูก ผียังรู้ว่าเขาดื่มไปเท่าไร

“คุณนภา ฉันไปต้มชาสร่างเมานะคะ” พี่กุ้งก็เป็นห่วงเช่นกัน

“ได้”

หลังจากที่เธอไป ไวศิษฎ์ที่นิ่งสงบ อยู่ดีๆเขาก็จับไปที่ข้อมือของนภาลัย ใช้แรงระดับกลางไม่ทำให้เธอเจ็บและก็ไม่มีทางให้เธอหนี

“ทำไมกัน?” เสียงเขาแหบเบา หลับตาเอนอยู่บนเก้าอี้ “ฉันใช้ครึ่งชีวิตเพื่อช่วยภีมพล เธอก็สัญญาที่จะเป็นผู้หญิงของฉัน ทำไมถึงไม่พิจารณาฉันหน่อย?”

“ขอโทษด้วย........” นภาลัยไม่ได้แกะมือออก เธอนั่งสงบอยู่ข้างเขา รู้สึกผิดอย่างมาก

สามคำนี้ทำให้ไวศิษฎ์โกรธจัดในทันที!

เขาจ้องมองไปที่เธอ “ขอโทษด้วย? เป็นสามคนที่ไม่น่าใช้ที่สุดในโลก!”

ท่าทางเธอแบบนี้ต่อหน้าเขาค่อนข้างเลือนราง เสียงเขาแหบต่ำ “ในโลกนี้ ไม่ใช่ว่าทุกการขอโทษจะใช้คำว่าขอโทษในการจัดการปัญหาได้!”