บทที่ 296 ป้าโสนพูดกับภีมพล

ที่จริงป้าโสนและพ่อบ้านปวิธทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว รู้สึกว่าคุณนายเข้ามาแทรกแซงมากเกินไปแล้ว

“เธอดีมาก” ตอนนี้ป้าโสนใช้โอกาสนี้พูดสารภาพ “คุณนายนภาดีมาก เธอดีกับเด็กๆ และดีกับคุณ ดีกับคุณนายเช่นกัน ดีกับฉัน พ่อบ้านปวิธและคนรับใช้ทุกคน”

“เธอหนีไปกับผู้ชายคนอื่นแล้ว” ภีมพลเตือนสติเธอ “ตอนที่ฉันยังไม่พ้นขีดอันตราย นี่ก็เรียกว่าดี?”

หากสามารถหาข้อเสียของนภาลัยได้ พิสูจน์ว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงที่มีค่าคนหนึ่ง

บางทีในใจของภีมพลจะรู้สึกรับได้ขึ้นมาสักหน่อย ก็คงไม่ได้คิดถึงเธอขนาดนี้ไหมนะ?

สำหรับเรื่องนี้ ป้าโสนก็ไม่ค่อยเข้าใจ “บางที.......เป็นคุณนายบีบบังคับไหม?”

“ใช้เรื่องอะไรมาบังคับล่ะ? ถึงทำให้เธอทำไปในสถานการณ์แบบนี้ได้ ตัดสินใจจากไปแน่วแน่แบบนั้น?” ภีมพลเสียงแหบ “ป้าโสนรบกวนเธอช่วยฉันคิดหน่อย ยังไงซะฉันก็ไม่เข้าใจ”

“........”

ป้าโสนนิ่งเงียบ ลดสายตาต่ำ เรื่องแบบนี้ เธอจะกล้าคาดเดาโดยพลการได้ไง?

ดังนั้นป้าโสนลดสายตาต่ำ ในใจค่อยๆรู้สึกเครียดขึ้น “คุณภีม เธอรักษาแผลของคุณนายจนเสร็จ นั่นเป็นความหวังสูงสุดของคุณ”

“แต่ฉันให้เธอห้าพันล้าน” ภีมพลตรวจดูบัญชีของเขา เรื่องนี้ทำให้เขาสงสัย “เธอทำเพื่อเงินหรือทำเพื่อฉัน? เรื่องนี้ยากจะพูด ที่จริงตอนนี้เธอนอนอยู่ในอ้อมกอดของไวศิษฎ์”

“สิ่งที่มองอาจจะไม่ใช่เรื่องจริงทั้งหมด อีกอย่างคุณยังไม่เห็นกับตาเลยนะ” ป้าโสนไม่เชื่อ

ป้าโสนพูดอย่างบังอาจ “เธอไปกับคุณชายศิษฎ์ แต่ทั้งสองเกี่ยวข้องกันยังไง ใครก็ไม่สามารถแน่ใจได้”

“ไม่สามารถแน่ใจได้.........” ภีมพลพูดซ้ำเสียงเบา เขาคิดว่าประโยคนี้ค่อนข้างบาดใจคน นอกจากจะถ่ายรูปบนเตียงได้ถึงจะแน่ใจหรือไง?

“คุณภีม....” ป้าโสนรวบรวมความกล้าและถาม “คุณจำเธอได้หรือยัง?”