บทที่ 310 ความจริง

ที่เอเมอรัลด์ เบย์ วิลล่า

วิลล่าขนาดใหญ่ที่สวยงามส่องประกายในแสงแดด ทุกมุมในสนามดูสวยงามเป็นอย่างมาก

เด็กๆ เพิ่งไปสกีรีสอร์ต

บนพื้นหญ้าเขียวขจี ภีมพลนั่งบนโซฟากลางแจ้ง จิบชาท่ามกลางสายลมและชื่นชมเมฆบนท้องฟ้า

ป้าโสนยืนอยู่ด้านข้างมองเขาพลางขมวดคิ้ว เธอกำลังลังเลอะไรบางอย่าง

“คุณมีอะไรจะพูดหรือเปล่า?” ภีมพลพูดขึ้น ขณะที่ดวงตายังคงจ้องไปที่ขอบฟ้า

ความเข้าใจโดยปริยายนั้นทำให้ป้าโสนรู้สึกสะดุ้งโหยง

เธอโค้งคำนับและรวบรวมความกล้าในการพูด “เช้านี้ตอนที่คุณนาย… ตอนที่คุณนภากำลังทำบะหมี่ให้คุณ ดิฉันถามบางอย่างกับเธอค่ะ”

ภีมพลหันมามองด้วยดวงตาอ่อนโยน “คำถามอะไร?”

“ดิฉันถามเธอว่าทำไมเธอถึงออกไปกับไวศิษฎ์ที่นอกห้องฉุกเฉิน…” น้ำเสียงไม่สบายใจของป้าโสนดังขึ้น

คำถามที่กวนใจเขามานานในที่สุดก็มีคำตอบสักที

ภีมพลมองเธออย่างตั้งใจ “เพราะอะไร?”

“เธอพูดแค่ว่า… เขากำลังจะแต่งงาน คำตอบที่เธอจะพูดสำคัญสำหรับเขาด้วยเหรอ?” ป้าโสนกล่าว ดวงตาของเธอลดต่ำลงกว่าเดิม

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ภีมพลก็ขมวดคิ้วและรู้สึกเจ็บหน้าอกอย่างถึงขีดสุด

สำคัญไหมงั้นเหรอ?

ยัยเด็กโง่ สำคัญสิ!

ดวงตาของภีมพลมืดสลัว เขารู้สึกหงุดหงิดอย่างอธิบายไม่ถูก

สักพักมีเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ ป้าโสนจึงเดินห่างออกไป

ภีมพลหยิบโทรศัพท์มือถือของเขาออกมาและเหลือบมอง ปลายนิ้วของเขาเลื่อนไปเหนือปุ่มรับสาย แล้วแนบโทรศัพท์เบาๆ ที่หูของเขา

“คุณภีมครับ เราทำการตรวจสอบภาพจากกล้องวงจรปิดทั้งหมดตามคุณต้องการแล้ว ทั้งหมดส่งไปยังไลน์ของคุณแล้วครับ”

ภีมพลวางสายทันที

หัวใจของเขาสั่นสะท้าน เขาจะได้เห็นความจริงอะไร?

ทั้งคาดหวังและรู้สึกกลัวในเวลาเดียวกัน

ภีมพลระงับอารมณ์ร้อนรุ่มในใจ ก่อนจะเปิดไลน์และกดดูภาพจากกล้องวงจรปิดสิบนาที