บทที่ 312 เหมือนอัศวิน

“ทำยังไงดี ไม่มีเลือดเหลือแล้ว!หมอกรินทร์ หากรุ๊ปเลือด RH-เจอหรือยัง” มีคนรีบวิ่งออกมาด้วยความตื่นตระหนก

“รีบไปแจ้งโรงพยาบาลใกล้เคียงสิ เร็วเข้า”

“ถามแล้ว โรงพยาบาลในบริเวณใกล้เคียงก็ไม่มีเช่นกัน!”

“ฉันสัญญา!” นภาลัยคุกเข่าลงบนพื้น เธอเงยหน้าขึ้นและตะโกนใส่เขาด้วยเสียงแหบแห้ง “ฉันสัญญาว่าจะเป็นผู้หญิงของคุณ ฉันสัญญา ฉันสัญญา”

น้ำตาของภีมพลร่วงหล่นทันที เขาเก็บอารมณ์ขมขื่นและกลืนมันลงไปอย่างยากลำบาก

เขาปิดวิดีโอและกำโทรศัพท์ไว้แน่น ความเจ็บปวดในใจของเขาไม่น้อยไปกว่าการมีคนเอามีดมากรีดลงบนร่างกายของเขาเลย

นี่คือความจริงที่เธอจากไป

และมีคนบิดเบือนมัน ใช้มันเพื่อจุดประสงค์บางอย่าง...

คนเราคาดเดาไม่ได้จริงๆ

ภีมพลคิดอะไรบางอย่าง

ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นและก้าวออกไปอย่างรวดเร็ว เปิดประตูประตูลัมโบร์กินีและขับออกไป

ป้าโสนเดินออกจากห้องนั่งเล่น ไม่ทันได้ถามว่าเขาจะไปไหน รถคันนั้นก็หายไปจากสายตาอย่างรวดเร็ว

ภีมพลรู้สึกเจ็บปวด เขาจ้องมองไปข้างหน้าอย่างเย็นชา ขับรถด้วยท่าทางร้อนรนจนแทบบ้า

รถตรงไปยังวิลล่าซีเฮฟเว่น ภีมพลจะไปหานภาลัย

เขาต้องการพบเธอ

ขอโทษเธอและไปรับเธอกลับมา

หน้าทางเข้าวิลล่าซีเฮฟเว่นในตอนนั้น

ทันทีที่ไวศิษฎ์ออกไป นักข่าวกลุ่มใหญ่ก็รุมล้อมนภาลัยเพื่อไม่ให้เธอขยับแม้แต่ก้าวเดียว

“คุณนภา คุณกับคุณภีมหย่ากันแล้วเหรอคะ?”

“ทำไมคุณไปถึงถ่ายรูปครอบครัวล่ะคะ?”

“ทำไมคุณถึงอาศัยอยู่ที่นี่กับไวศิษฎ์ ความสัมพันธ์ของพวกคุณคืออะไรกันแน่ครับ?”

“จะมีการเปลี่ยนแปลงในงานแต่งงานของคุณญาณีและคุณภีมในเดือนหน้าเพราะคุณหรือไม่คะ?”

“คุณนภา คุณช่วยตอบเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างคุณสามคนได้ไหมครับ?”

“คุณกลับไปคืนดีกับคุณภีมแล้วใช่ไหมคะ?”

นักข่าวถามไปเรื่อยๆโดยไม่หยุด ทำให้นภาลัยรู้สึกปวดหัว เธออยากจะหนีแต่ขยับตัวไม่ได้เลย