บทที่ 319 จะไปก่อความวุ่นวาย?

อันที่จริงหลังจากไตร่ตรองดูแล้ว นภาลัยพร้อมที่จะโรงเรียน และคิดว่าภีมพลคงจะรับปากแชมป์เช่นเดียวกัน

แต่เมื่อเธอเห็นรถลัมโบร์กินี่ เธอก็ยังรู้สึกซับซ้อนในใจเล็กน้อย

ยังไงก็เป็นคนที่เธอรัก รักแต่ครอบครองไม่ได้ก็มักจะทำให้เป็นทุกข์ เธอทำได้เพียงปกปิดความปั่นป่วนภายในเท่านั้น

“พี่กุ้ง คุณโทรไปบอกศิษฎ์หน่อยเถอะค่ะ” นภาลัยครุ่นคิด “ฉันจำเป็นต้องไปโรงเรียนของแชมป์กับภีมพล เพราะเรื่องการบ้าน เราสองคนเป็นพ่อแม่ นี่เป็นเรื่องที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ ฉันหวังว่าเขาจะไม่คิดมากนะคะ”

นภาลัยรู้สึกว่าถ้าเธอเป็นฝ่ายเริ่มอธิบายก่อน ไวศิษฎ์น่าจะรู้สึกดีขึ้น

พี่กุ้งพยักหน้า มองตามแผ่นหลังของเธอและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

นำคำพูดเมื่อครู่บอกกับเขา

ขณะนั้นไวศิษฎ์กำลังอยู่ในกองถ่าย

เมื่อได้ยิน เขาก็ขมวดคิ้วด้วยจิตใจที่สับสน

ทุกคนรู้ว่านี่เป็นความจริงและไม่มีใครสามารถเปลี่ยนแปลงมันได้

แต่เพื่อประโยชน์ของลูก ภีมพลต้องเกี่ยวข้องกับนภาลัยไปตลอดชีวิตเลยงั้นเหรอ?

เมื่อนึกถึงท่าทางหยิ่งผยองภีมพลที่สั่งให้ลูกน้องมาซ้อมเขา แต่ตัวเองกลับขึ้นรถจากไป

ไวศิษฎ์ยังรู้สึกโกรธเคืองการกระทำนั้นอยู่

สำหรับใบหน้าที่ได้รับบาดเจ็บ ช่างแต่งหน้าที่เก่งที่สุดถูกส่งมาเพื่อแต่งหน้าปกปิดรอยช้ำ

“ผู้กำกับครับ ผมขอเวลาพักสักสามชั่วโมงได้ไหม?” ไวศิษฎ์ไม่ได้กล่าวเหตุผล เขาวางอุปกรณ์ประกอบฉากในมือลงแล้วเดินออกไป

ทิ้งให้นางเอกอย่างเขมินทรายืนอยู่ด้วยความกระวนกระวายใจ “ไวศิษฎ์!” เธอยืนอยู่ที่เดิมอย่างตะลึงงัน

ส่วนผู้กำกับอยากบอกเขาแสดงอีกสักฉาก แต่มันก็ไม่ทันซะแล้ว

ด้านนอกวิลล่าซีเฮฟเว่น

ภีมพลเปิดประตูรถให้เธอ ทั้งสองก็มองหน้ากันสักครู่

นภาลัยเข้าไปนั่งในด้านใน

หลังจากที่ภีมพลขึ้นไปนั่งที่นั่งคนขับ เขาก็รัดเข็มขัดนิรภัยและสตาร์ทรถ

ความเร็วของรถนั้นนุ่มนวลเหมือนกับอารมณ์ของเขาในตอนนี้

แผนเดิมคือการไปนิวยอร์กเพื่อค้นหาความทรงจำ ไปดูสถานที่ที่เกิดอุบัติเหตุและสถานที่ที่เธอเคยไป