บทที่ 330 ความรักคืออะไร?

จากนั้นหันไปพูดกับพี่กุ้ง “พี่กุ้งช่วยฉันไปต้มน้ำขิงหน่อยค่ะ ไม่ใช่เอามาดื่ม แต่เอามาอาบ หั่นเป็นแผ่นก็พอ ไม่มีเวลาแล้ว”

ได้ค่ะ พี่กุ้งไม่สนใจความคิดของไวศิษฎ์ หันหลังไปจัดการทันที

ไวศิษฎ์คิดไม่ถึงว่าร่างกายของภีมพลจะอ่อนแอขนาดนี้ “เขาเป็นไงบ้าง ไม่หนักมากใช่มั้ย?”

นภาลัยฟังออกว่าเขาเป็นห่วง เงยหน้ามองเขาไปแวบหนึ่ง จากนั้นก็ส่ายหัว “ไม่หนัก คุณช่วยแบกเขาขึ้นไปหน่อย ไปที่ห้องนอนฉัน ให้ไวเลย!”

เธอพูดเหมือนหมอ

ไปห้องของเธอ?

ไวศิษฎ์ไม่ค่อยเต็มใจแล้ว

“เร็วๆหน่อยสิ!” นภาลัยดึงตัวเขา “ไม่แน่อาจจะเป็นคุณที่ทำร้ายเขาก็ได้ ไม่ใช่นั้นด้วยสุขภาพร่างกายของเขาแค่ตากฝนก็เป็นลม?”

ไวศิษฎ์ยืนอยู่โดยไม่ขยับ แสดงออกทางสีหน้าอย่างไม่พอใจ

นภาลัยใช้สายตาที่แหลมคมมองไปทางเขา แม้เขาจะไม่เต็มใจมากแค่ไหน ก็ทำได้เพียงช่วยเหลือ

ไวศิษฎ์แบบภีมพลไปชั้นบน

พี่กุ้งได้เอาน้ำขิงต้มใส่ไว้ในอ่างอาบน้ำ และได้ปล่อยน้ำอุ่นเต็มอ่างแล้ว

ไวศิษฎ์ช่วยดูแลภีมพลแช่น้ำขิง นภาลัยยืนรออยู่ด้านนอก “คุณอย่าอาศัยอำนาจส่วนรวมแก้แค้นส่วนตัว”

“งั้นคุณก็เข้ามาช่วยผมสิ” เสียงของไวศิษฎ์ดังออกมา “คิดไม่ถึงว่าคุณจะแคร์เขามากขนาดนี้ เขาก็กำลังจะแต่งงานแล้ว”

“คุณอย่ามากระตุ้นความรู้สึกของฉัน ฉันมองได้ปรุโปร่งมาก” นภาลัยวิเคราะห์ เขาเกิดเรื่องในที่ของคุณ คุณจะบอกว่าไม่เกี่ยวได้เหรอ?

“……”

สิบนาทีให้หลัง ไวศิษฎ์ก็พยุงภีมพลออกมา เขาก็ไม่ใช่ว่าจะไม่รู้สึกตัวเลย

พยุงเขาไปยังเตียงของนภาลัย ภีมพลขมวดคิ้วเล็กน้อย ความรู้สึกเลือนราง “นภา………ใช่คุณมั้ย? คุณอย่าไปนะ……..ผมมีเรื่องมากมายต้องคุยกับคุณ”

เนื่องจากมีไข้ ลำคอของเขาแห้งมาก

นภาลัยที่นั่งอยู่หัวเตียง ได้ติดแผ่นลดไข้ไว้บนหน้าผากของเขาหนึ่งแผ่น

ไวศิษฎ์รินน้ำอุ่นมาหนึ่งแก้ว และช่วยนภาลัยป้อนยาเข้าไปในปากของเขา