บทที่ 333 รัก

แววตาที่สุกสกาวของนภาลัยถูกแต่งแต้มไปด้วยความตื่นตระหนกตกใจและไม่อยากจะเชื่อ ถูกเขากอดจนขยับตัวไม่ได้

แต่คำพูดเมื่อกี้ของเขา ตกกระทบไปในใจเธอ

“ภีมพล คุณความจำเสื่อม” เธอพูดอย่างเสียงเบา “ถ้าหากความจำคุณฟื้นกลับคืนมา ตอนนี้คุณคงไม่ยืนอยู่ตรงนี้”

แล้วผมควรจะยืนอยู่ตรงไหน? เขาหลับตาลง สูดกลิ่นหอมที่โชยออกมาจากตัวเธออย่างคนโลภ

“ในโรงพยาบาล” เธอตอบกลับ “คุณควรจะอยู่ในโรงพยาบาล คุณเป็นคนให้ความสำคัญกับสายเลือด คุณเคยฝ่ากองไฟที่อันตรายเพื่อเข้าไปช่วยคุณแม่ของคุณมาแล้ว”

“ผมก็ให้ความสำคัญคุณมากเช่นกัน” เขาพูด “เคยวิ่งเข้าไปท่ามกลางรถที่วิ่งอยู่อย่างไม่คิดชีวิต”

หัวใจเธอแตกร้าว เจ็บปวดรวดร้าว……นภาลัยไม่สามารถโต้กลับได้ สำหรับอุบัติเหตุทางรถยนต์ เธอนั้นเต็มไปด้วยความเสียใจ

“แค่คิดถึงภาพที่คุณออกมาพร้อมกับไวศิษฎ์ ในใจของผมก็เจ็บปวดเหมือนโดนมีดกรีด ผมก็แค่อยากมาดู” เขาที่เหมือนเด็กกำลังเผยความในใจต่อเธอ

เธอยอมรับ เธอฟังแล้วรู้สึกซาบซึ้งมาก

แต่นภาลัยนั้นเข้าใจดี คะนึงนิตย์เป็นคนที่จิตใจมีปัญหา เธอนั้นเสแสร้งเก่งมาก

ถ้าหากครั้งนี้ภีมพลไม่แต่งงานกับญาณี ก็ไม่รู้ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก เกรงว่าชีวิตของทุกคนคงไม่สงบสุข

งานแต่งงานจะถูกจัดขึ้นในอีกสามวันข้างหน้า……

“คุณมาแล้วคุณเห็นอะไรเหรอ?” เธอถามเขา “คุณเชื่อว่าฉันกับไวศิษฎ์บริสุทธิ์ใจกันมั้ย?”

“เชื่อ” เขาตอบโดยไม่ลังเล กอดเธอเอาไว้แน่น

มันทำให้นภาลัยตะลึง “……”

“เขาเล่าให้ผมฟังทุกอย่างแล้ว” ภีมพลก็เชื่อการตัดสินใจของตัวเอง “ผมเชื่อพวกคุณ ผมก็เชื่อว่าคุณยังรักผมอยู่ แต่คุณต้องคำนึงหลายอย่าง คุณไม่กล้าพอ”

ไม่กล้าพอ?

นภาลัยงุนงง ต้องกล้ายังไง?