บทที่ 346 สิ่งที่ได้คือความสะเทือนใจ

“ไม่ทราบครับ” อีกฝ่ายนั่งอยู่บนรถ สอดส่องอย่างระมัดระวัง ยังไม่มีการเคลื่อนไหว แต่มีรถจอดอยู่หลายคัน เพื่อนเจ้าบ่าวเจ้าสาวต่างก็มาถึงแล้ว

“ไม่เป็นไร ฉันรอได้” ญาณีควบคุมความตื่นเต้นที่อยู่ในใจไม่ไหวแล้ว ขอเพียงงานแต่งงานสามารถจัดขึ้นตามกำหนด รอนานแค่ไหนก็ไม่เป็นไร

“งั้นถ้าพวกเขาออกเดินทางแล้ว นายโทรมาแจ้งอีกที ฉันจะได้เตรียมตัว”

“ได้ครับ คุณญาณี”

หลังจากวางสาย หัวใจของญาณีที่ไม่มีที่พักพิงกำลังเต้นแรง เธอรู้สึกกระวนกระวายใจอย่างอธิบายไม่ได้ เธอกำลังจะไปอยู่ที่เอเมอรัลด์ เบย์ วิลล่าในคืนนี้ และเธอจะนอนบนเตียงเดียวกับเขา

ความสุขนี้มันช่างไม่เหมือนจริงเอาซักเลย เธอหวังมาสิบกว่าปี ในที่สุดก็สมหวังแล้ว

รีพัลส์เบย์ วิลล่า

คะนึงนิตย์ก็ตื่นแล้ว เธอสวมชุดเดรสสีแดงยาว

ลายดอกไม้สวยงาม ดีไซน์จากไหมทอง ทันสมัย ​​ หรูหราและมีสไตล์

นี่จะเป็นการปรากฏตัวต่อสาธารณชนครั้งแรกของเธอตั้งแต่เกิดไฟไหม้ และข่าวลือบางอย่างไม่ต้องไปแก้ข่าวมันก็เงียบไปเอง

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

เอเมอรัลด์ เบย์ วิลล่า แสงอาทิตย์สาดส่อง

กรินทร์กับวริสก็มาแล้ว พวกเขาอยู่ทีมเพื่อนเจ้าบ่าว สวมใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เหมือนกัน ความหล่อไม่มีใครยอมใคร

ในสายตาของกรินทร์ วันนี้นภาลัยที่สวมชุดแต่งงาน ทำให้ดูสดใสเป็นพิเศษ สวยเหมือนนางฟ้านางสวรรค์

เขาซึ่งมีความรู้สึกชื่นชมเธอมาตลอด และเขาชอบเธอจากก้นบึ้งของหัวใจ แต่ไม่ใช่ความคิดทางเชิงชู้สาว

สายตาของวริศกลับไปหยุดอยู่บนร่างของเบญญา การแต่งตัววันนี้ ทำให้เกือบจำไม่ได้ เหมือนกับคนละคนกันเลย

ภีมพลจุงมือของนภาลัย ออกไปจากห้องรับแขกภายใต้การส่งของเพื่อนๆ

ประตูของลัมโบร์กินีเปิดออก เขาส่งเธอขึ้นไปบนรถอย่างระมัดระวัง เบญญาช่วยเธอจัดกระโปรง กลายเป็นเพื่อนที่ติดตามของเธอ

มีเพื่อนเจ้าสาวแปดคน และอีกเจ็ดคนเป็นพนักงานในบริษัท เลือกโดยวริศ

งานยิ่งใหญ่มาก

เจ้าสาววัยใสแสนสวย……

เจ้าบ่าวมากเข้มสุดหล่อ...

รถแต่งงานที่อลังการและโรแมนติก…….