บทที่ 38 ทั้งเจ๋งและเท่ห์

หญิงสาวครุ่นคิด พลางแอบหัวเราะ “คุณมาเพื่อถามคำถามนี้?”

ชายหนุ่มหันหน้าไปอย่างเย่อหยิ่ง สีหน้าท่าทางไร้ซึ่งความอบอุ่น “สรุปว่าคุณจะกลับหรือไม่กลับ”

“ไม่กลับ” นภาลัยจงใจตอบแบบนี้ “คุณไม่เห็นหรอว่าขาของลุงรณิศได้รับบาดเจ็บ บาดเจ็บจนถึงเส้นเอ็น พรุ่งนี้ยังต้องดูอาการอีก ในฐานะหัวหน้าหมู่บ้าน พรุ่งนี้ต้องถ่ายทอดปัญหาเรื่องความปลอดภัยสักหน่อย โดยเฉพาะเด็กแสบพวกนั้น ต้องสอนพวกเขาทีละคนๆ”

ภีมพลมีสีหน้าบูดบึ้งเย็นชา “วันนี้แชมป์ทะเลาะกับคนที่โรงเรียน”

“อะไรนะ! รุนแรงมั้ย!” นภาลัยตระหนก และเป็นกังวลมาก!

เขาไม่ตอบคำถาม เพียงแค่สบตาเธอ พลางเพลิดเพลินไปกับสีหน้าท่าทางของเธอ

หญิงสาวคว้าหมับเข้าที่แขนของเขาด้วยความร้อนรน “ไปสิ! ยังจะนิ่งทำไมอีก?! ทำไมคุณไม่พูดให้เร็วกว่านี้!!” อยากจะต่อยคนจริงๆ!

เธอลากภีมพลไปถึงลานบ้าน และผลักเขาเข้าไปในรถ!

สาวินทื่ยืนอยู่ตรงประตูอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่กล้าพูดออกมา

รถเคลื่อนตัวมุ่งหน้าไปยังเมืองด้วยความรวดเร็ว!

ความเร็วของแลมโบกินี่นั้นไวมาก แต่นภาลัยแทบจะขับรถราวกับมันเป็นเครื่องบิน! ในสมองเธอเต็มไปด้วยความปลอดภัยของลูกๆ

“ทำไมถึงได้ทะเลาะกัน เขาทะเลาะกับใคร ได้รับบาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า ทำไมคุณถึงมาพูดเอาตอนนี้ คุณควรจะโทรศัพท์บอกฉันแต่แรกสิ!” เธอร้อนใจมาก “แบบนี้ฉันก็กลับไปเองแล้ว!”

“เขาโทรศัพท์หาผมให้ผมไปจัดการที่โรงเรียน”

ยังจะไปจัดการที่โรงเรียนด้วย? นี่แสดงให้เห็นว่ารุนแรงมาก!

นภาลัยขมวดคิ้วเป็นปม ใบหน้าเต็มไปด้วยความร้อนรน ใจก็สับสนวุ่นวายอย่างสิ้นเชิง...

“รุนแรงมั้ย ได้รับบาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า”

เขาไม่ตอบ นัยน์ตาดำลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง

ยี่สิบนาทีหลังจากนั้น แลมโบกินี่ก็จอดนิ่งอยู่หน้าเอเมอรัลด์ เบย์ วิลล่า นภาลัยลงจากรถ พุ่งตัวไปทางห้องรับแขกทันที...

และในตอนนี้ ท่ามกลางแสงไฟสว่างไสวในห้องรับแขก แชมป์กำลังกินผลไม้ พลางเล่ารายละเอียดที่แด๊ดดี้ไปหนุนหลังเขาที่โรงเรียนอนุบาลในวันนี้ให้พ่อบ้านปวิธฟังด้วยสีหน้าบานเป็นกระด้ง!

นั่นเรียกว่าเป็นการอธิบายอย่างสมจริงสมจัง อยู่ไกลมากก็ยังสามารถได้ยินเสียงของเขา!

“แชมป์!”

เด็กชายได้ยินเสียงก็หันไป นัยน์ตาทั้งคู่เป็นประกาย “หม่ามี๊! หม่ามี๊กลับมาแล้ว?” เขากระโดดลงจากโซฟา วิ่งไปจูงมือนภาลัยและดึงเธอมาที่หน้าโต๊ะน้ำชาอย่างตื่นเต้น

“หม่ามี๊ วันนี้ที่โรงเรียนมีเด็กผู้ชายชื่อธันวารังแกน้องสาว! ผมสั่งสอนเขาไปรอบหนึ่ง! หม่ามี๊ไม่รู้ว่าตอนนั้นเขาอวดดีขนาดไหน...”