บทที่ 40 ล้วนสงสารคุณภีม

ในห้องนอนข้างๆ แชมป์กับขวัญข้าวที่แกล้งทำเป็นหลับได้ตื่นขึ้นมา

แชมป์นั่งขัดสมาธิกอดแท็ปเลตเอาไว้ นิ้วมือเล็กๆขยับไปมา บนหน้าจอมีรหัสเลขที่คนอื่นดูแล้วไม่เข้าใจกลุ่มแล้วกลุ่มเล่า

ขวัญข้าวถือนมสองแก้วเข้ามา วางแก้วหนึ่งลงตรงหน้าเขา “พี่คะ พี่คงไม่ได้หาเรื่องให้ แด๊ดดี้หรอกนะ?”

“พี่กำลังแก้ปัญหายุ่งยากให้ แด๊ดดี้ต่างหาก” แชมป์สบถ “R-Alan กรุ๊ปนี่มันขยะไร้ค่าจริงๆ ไม่ไปซ่อมแซมเซิร์ฟเวอร์ตัวเอง แต่ดันใช้วิธีต่างๆมาตรวจสอบตำแหน่งของคุณชายแชมป์อย่างฉัน เหอะ! ตรวจพบแล้วจะทำอะไรได้ จะกินฉันเข้าไปรึไง”

ขวัญข้าวเป็นกังวล “พี่คะ จะบอก แด๊ดดี้มั้ยคะ”

“ไม่อนุญาตให้บอก แด๊ดดี้!”

“โอเคๆๆ ฉันไม่บอกก็ได้” ขวัญข้าวว่านอนสอนง่าย

ฟ้ามืดลงอย่างช้าๆ…

ในห้องนอนหลัก รอบด้านเงียบสงัดไร้สุ้มเสียงใด แสงไฟจากโคมไฟเหลืองนวล

หลังจากทำกิจกรรมเข้าจังหวะ นภาลัยก็นอนอยู่ข้างกายเขา ระหว่างคนทั้งคู่มีระยะห่างระหว่างกันเล็กน้อย

เห็นได้ชัดว่าเขาระแวงเธอ แต่กลับอดไม่ได้ที่จะหลับนอนกับเธอ…เห็นเธออยู่กับสาวินแล้ว ภีมพลไม่สบอารมณ์อย่างน่าประหลาด เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองเป็นอะไร

เช้าวันรุ่งขึ้น

หลังจากนภาลัยตื่นขึ้นมาก็พบว่าเขายังนอนอยู่ข้างกาย จึงอดนึกถึงแผลเป็นบริเวณหลังเขาขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

ภีมพลรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ จึงถามว่า “ก่อนหน้านี้ไม่เห็นหรอ”

“…” เธอไม่ตอบคำถาม

“เพราะก่อนหน้านี้คุณไม่เคยกอดผม” ภีมพลลงจากเตียง

มองเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างสงบเยือกเย็น มองเขาออกจากห้องนอนไป มองประตูบานนั้นปิดลง นภาลัยรวบรวมสติ

“เพราะก่อนหน้านี้คุณไม่เคยกอดผม” ประโยคนี้ของเขาคล้ายกับวนเวียนอยู่ข้างหูเธอ

นอกจากเธอแล้วก็ไม่มีใครรู้ว่าเขาได้รับบาดเจ็บใช่หรือไม่

น้ำเสียงเมื่อครู่ของเขาแฝงไปด้วยความรู้สึกโดดเดี่ยว นภาลัยที่นอนอยู่บนเตียงจมเข้าสู่การไตร่ตรอง…