บทที่ 487 ผู้ไม่ประสงค์ดีมาเยือน

“ขอบคุณที่คืนนี้คุณให้ที่พักฉันนะ”

พอได้ยินเสียงน้ำในห้องน้ำหยุดไปพักหนึ่ง ก็มีเสียงฝีเท้าดังลอยมา เบญญาที่นั่งอยู่ในโซฟาเปิดการ์ตูนไปด้วยแล้วก็พูดออกไปด้วย

วริศใส่เสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวอยู่ เป็นเสื้อแขนยาว เสื้อคลุมยาวถึงเข่า จนปกปิดร่างกายไว้อย่างมิดชิด

ซึ่งตรงกันข้ามกับสภาพเธอโดยสิ้นเชิง

“คุณมานี่ซิคะ!” เธอหันไปมองเขาทีหนึ่ง แล้วเอาหน้าลายเซ็นในการ์ตูนให้เขาดู “ฉันเล่นกลได้ด้วยนะ เสกลายเซ็นของนักเขียนเข้าไปให้คุณแล้ว! นี่เป็นหนังสือการ์ตูนที่ไม่เหมือนใครในโลกเลยนะ! แล้วก็ตอบแทนคุณที่ให้ที่พักฉันในคืนนี้ด้วย! ไม่ต้องเกรงใจนะ!”

แต่ใครจะไปคิดว่าสีหน้าของวริศจะเปลี่ยนไป แล้วเดินหน้าเข้าไปหลายก้าวและแย่งหนังสือการ์ตูนไปจากมือเธอ จ้องมองลายเซ็นบนนั้นด้วยความเย็นชา บนใบหน้ามีแววเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด “ใครใช้ให้คุณแตะต้องมัน?”

เขาไม่ชอบใจขึ้นมาแล้ว

เธอกะพริบตาเล็กน้อย แล้วพูดอธิบายขึ้นมา “คุณอย่าเพิ่งโกรธนะ ฉันกล้ารับรองเลยว่าลายเซ็นนี่เป็นของจริง!”

วริศยังไม่ได้ถามอะไรขึ้นมาอีก เธอก็รีบเอาโทรศัพท์ออกมาแล้วเปิดทวิตเตอร์ขึ้นมา “คุณดูซิ ฉันคือไพรินนะ!”

วริศไม่เชื่อเลยสักนิด “มันเกินไปแล้วนะ!”

“หนังสือการ์ตูนเล่มนี้ออกมาตอนที่ฉันอยู่มัธยมปลาย!” เธอพยายามอธิบายสุด ๆ “ตอนนั้นแค่ทำเล่น ๆ ก็เลยพิมพ์ออกมาแค่500เล่ม แล้วผู้จัดพิมพ์ก็เหลือหน้าเซ็นลายเซ็นเอาไว้ให้ฉัน แต่ฉันขี้เกียจ ก็เลยไม่ได้เซ็นชื่อสักเล่ม”

พูดไปแล้ว ก็ยังเห็นวริศยังคงโมโหอยู่

เธอรีบกดหน้าจอโทรศัพท์ “ชื่อทวิตเตอร์ของคุณคืออะไร? เดี๋ยวฉันไปติดตามคุณสักหน่อย แบบนี้คุณก็จะรู้แล้วว่าฉันไม่ได้พูดโกหก”

ไม่รอให้วริศตอบกลับมา คนที่ฉลาดอย่างเธอก็หาชื่อเขาเจอจากการติดตามของภีมพล

นี่ก็หาได้ง่ายเกินไปแล้ว ภีมพลติดตามอยู่แค่คนสามคน มีไวศิษฎ์กับนภาลัยและวริศ

ในตอนที่เบญญากดติดตามวริศนั้น โทรศัพท์ของวริศยังได้รับการแจ้งเตือนด้วย

“นี่ไง กลายเป็นเพื่อนกันแล้ว” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมา “ที่แท้คุณติดตามฉันด้วยเหรอเนี่ย?”

วริศเอาโทรศัพท์ออกมาเปิดออก แล้วเห็นชื่อแฟนคลับที่เพิ่มขึ้นมาใหม่มีชื่อไพรินอยู่ และที่สำคัญยังเป็นบัญชีที่ได้รับการยืนยันอย่างเป็นทางการแล้ว มีแฟนคลับติดตามเป็นสิบล้าน

วริศเป็นแฟนคลับเธอมานานแล้ว เพียงแต่เธอไม่ได้สังเกตเห็นเท่านั้น

ตอนที่เธอเรียนมัธยมปลาย เขาก็เริ่มติดตามเธอแล้ว เพียงแต่เธอขี้เกียจมากจริง ๆ ความเคลื่อนไหวล่าสุดยังเป็นเมื่อสามปีที่แล้วอยู่เลย ที่เธอบอกว่าเธอจะวางมือแล้ว

“ตอนนี้เชื่อหรือยัง?” เบญญาจ้องมองเขาอย่างระมัดระวัง ไม่รู้ว่าทำไม ถ้าเกิดเขาไม่พอใจขึ้นมา เธอก็จะตื่นเต้นขึ้นมาแปลก ๆ