บทที่ 495 สายโทรศัพท์จากป้าโสน

เมื่อเห็นน้ำตาของเธอไหลลงมา ภีมพลก็เชื่อทั้งหมดที่เธอได้กล่าว

ดวงตาดั่งรอยหมึกอันมีเสน่ห์หรี่ลงเล็กน้อย ภีมพลไม่ได้แสดงท่าทีใด ๆ ต่อคำร้องขอของนุชวรา เขาหันหลังและจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

นุชวรามองดูแผ่นหลังที่จากไปด้วยดวงตาพร่ามัวเอ่อล้นด้วยน้ำตา เธอไม่แน่ใจว่าคุณภีมจะจัดการอย่างไร

เธอเป็นเพียงผู้ช่วยตัวเล็กๆ จะไปเดาใจท่านประธานได้อย่างไร？

แต่สุดท้ายเธอก็รวบรวมความกล้าที่จะเอ่ยออกไป

นุชวรานั่งลงบนเก้าอี้ทำงานอย่างหดหู่ใจ เธอได้แต่ภาวนาว่าพี่ญาณีจะปลอดภัยอย่างเงียบ ๆ

กลับมายังห้องทำงานของท่านประธาน

ภีมพลนำข้อมูลที่ตนเองได้รู้จากนุชวราบอกแก่วริศ

หลังจากที่วริศได้ฟัง ดวงตาของเขาก็ยิ่งอ่านไม่ออกมากขึ้น “ชัยเดชใช้กลวิธีข่มขู่อย่างนั้นเหรอ？เกรงว่าจะไม่ใช่เพราะเขาอยากได้ตัวเธอหรอก？เพราะอยากได้ความลับของทีเอ็ม กรุ๊ปหรือเปล่าครับ？”

ภีมพลหยิบแก้วน้ำขึ้นมาแล้วจิบน้ำอุ่นอย่างสุขุม “ญาณีจะรู้ความลับของบริษัทเท่าไหร่กันเชียว？”

ภีมพลไม่ได้ใส่ใจประเด็นนี้เลยตั้งแต่แรก “พวกเขาคิดว่าเธอมีค่าสำหรับR-Alan กรุ๊ป”

แต่สำหรับภีมพล ญาณีเป็นคนที่จะมีหรือไม่มีก็ได้

วริศวิเคราะห์ “บางทีอาจจะถูกใจพรสวรรค์ของเธอก็ได้ แต่ถ้าเธอไม่มีแรงจูงใจ ความกระตือรือร้นในการทำงานของเธอก็จะลดลงไปครึ่งหนึ่ง ไม่มีทางที่จะทุ่มเทเอาเป็นเอาตายได้อีก ”

“คุณไปสืบดูว่าเธออยู่ที่ไหน” ภีมพลไม่ได้กล่าวอะไรมาก เขาหยิบกุญแจรถบนโต๊ะ “ฉันไปทำงานก่อนล่ะ”

วริศไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ท่านประธานให้เขาสืบดูก็ไปสืบแล้วกัน

บางทีอาจจะเป็นเพราะเป็นห่วงความปลอดภัยของเธอก็ได้

หลังจากได้ตรวจสอบแล้ว วริศสืบรู้มาว่าเธอขายบ้านและแน่ใจได้ว่าญาณียังอยู่ที่เมืองไนร์ก้า

แต่การตามหาใครสักคนในเมืองใหญ่ก็เหมือนกับการงมเข็มในมหาสมุทร

วริศมีความสามารถในการจัดการเรื่องต่าง ๆ อย่างสูง เขาจะคิดพิจารณาปัญหาต่าง ๆ อย่างถี่ถ้วน ดังนั้นไม่เพียงแต่เขาจะหาคนไปสืบหาเบาะแสที่อยู่ของญาณี แต่เขายังจัดหาคนไปสืบเรื่องชัยเดช เพื่อดูเหตุการณ์ความเคลื่อนไหวของเขาในช่วงนี้ด้วย

ภีมพลเดินออกจากห้องโถงบริษัท และขับรถแลมบูกินีออกไปอย่างรวดเร็ว