บทที่ 497 การปรองดองครั้งใหญ่

พนักงานแนะนำสินค้าดีใจมาก เธอยังคงแนะนำเขาต่อไป “บัคกี้บอลเป็นลูกบอลแม่เหล็กขนาดเล็กที่มีพลังแม่เหล็กแรงสูง 5,000 เกาส์ แข็งแรงมากเป็นพิเศษ สีสันแวววาวหลากหลาย และเคลือบด้วยไฟฟ้าถึง 6 ชั้น

เล่นไปนานๆ สีก็ไม่จาง พัฒนาจินตนาการ อยากเล่นแบบไหนก็สามารถเล่นได้ตามใจชอบ ไม่ใช่แค่เด็กที่ชอบแต่ผู้ใหญ่ก็ติดด้วยค่ะ”

“เอาสองกล่อง！” ไวศิษฎ์ไม่เอียนเอง

ได้ค่ะ！”พนักงานแนะนำสินค้านำกล่องที่มีอยู่เพียงสองกล่องในร้านไปให้เขา “นี่เป็นเพียงสองรุ่นที่เปิดตัวในไตรมาสนี้นะคะ รวมทั้งหมดเป็น 300,000 สามารถให้ส่วนลดคุณได้ 10% ค่ะ”

“เอิ่ม” ไวศิษฎ์ไม่แม้แต่จะกะพริบตา เมื่อได้ยินราคา “ผมขอดูอย่างอื่นก่อนดีกว่า มีกระเป๋านักเรียนไหม？”

“ทางนี้มีค่ะ เป็นรุ่นล่าสุดที่ออกแบบโดยนักออกแบบชื่อJoyของเราค่ะ

“เอิ่ม ผมขอลองดูหน่อย”

……

เวลาพลบค่ำ แลมบูกินีจอดอยู่ในลานของเอเมอรัลด์ เบย์ วิลล่า

คนในรถยังไม่รู้ว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้นในบ้าน และยังไม่เข้าใจแน่ชัดว่ามารดากำลังคิดอะไรอยู่

พวกเขาลงจากรถและเดินเข้าไปในห้องรับแขกด้วยความคาดหวังและความหวั่นใจ

“สวัสดีค่ะ คุณนายนิตย์” ผ้าไหมทำความเคารพเธอตามปกติ

คะนึงนิตย์ที่จัดผมเสร็จแล้วก็ลุกขึ้นจากโซฟาด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า “พวกลูกกลับมาแล้วเหรอ？” ไม่รอให้ลูกชายและลูกสะใภ้ได้เอ่ยปาก เธอก็ชิงถามก่อน

แสงไฟอ่อนๆ ส่องมาที่เธอ ในดวงตาคู่นั้นของเธอเต็มไปด้วยความกรุณา เป็นครั้งแรกที่ทำให้รู้สึกถึงความเมตตาของคนเป็นแม่

แม่”ภีมพลและนภาลัยสอดประสานมือกันแน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของพวกเขาแพร่ออกมา พวกเขายืนอยู่ในห้องรับแขก

“คุณน้า” นภาลัยเองก็เอ่ยออกมาเบา ๆ ด้วยรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้า “อันที่จริงคุณน้าให้ป้าโสนโทรหาเราก่อนหน้านี้ก็ได้นะคะ”

“ไม่เป็นอะไรหรอก” คะนึงนิตย์เดินไปหาพวกเขาทีละก้าว “ยังไงแม่ก็ว่างอยู่แล้ว นี่ก็มีแชมป์กับขวัญข้าวอยู่เป็นเพื่อนแม่ไง”

บนใบหน้าของเธอปรากฏรอยยิ้มอันร่มเย็น เธอมองไปที่ลูกชายของเธอ ขณะเธอหยุดฝีเท้าแล้วยืนนิ่งๆ สายตาของเธอก็จ้องไปที่ใบหน้าของนภาลัย

นภาลัยสบสายตากับเธอนิ่ง รู้สึกประหม่าเล็กน้อยอย่างไม่มีเหตุผล