บทที่ 500 แล้วเธอล่ะ？

“ใช่ๆ ！คุณอา！กินเสร็จแล้วค่อยกลับเถอะครับ！”

“ผมอยากให้คุณอาอยู่กินข้าวเย็นกับพวกเรา！”

ด้วยความช่วยเหลือของเด็ก ๆ รอยยิ้มที่มุมปากของคะนึงนิตย์ก็ยิ่งอ่อนโยนขึ้น

ภีมพลและนภาลัยก็ประหลาดใจเช่นกัน พ่อบ้านปวิธและป้าโสนยิ่งรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ คุณนายนิตย์เปลี่ยนไปแล้วจริงๆ……เธอเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

เธอยอมรับการดำรงอยู่ทั้งหมดในโลกใบนี้

ไวศิษฎ์สบสายตากับคะนึงนิตย์ เขาไม่รู้ว่าจะกล่าวอะไรไปชั่วขณะหนึ่ง

“ศิษฎ์” กลับเป็นเธอที่กล่าวต่อหน้าทุกคน “ขอโทษนะ คุณน้าขอโทษเธอสำหรับการกระทำที่สิ้นคิดพวกนั้นก่อนหน้านี้ด้วย”

หลังจากที่เธอกล่าวจบ ก็ก้มคำนับต่ำให้กับไวศิษฎ์

ราวกับว่าเวลาจะหยุดนิ่ง และโลกทั้งใบก็เงียบสงบลง

ผู้คนโดยรอบมองอย่างไม่เชื่อสายตา

คิ้วหนาทั้งสองข้างของไวศิษฎ์ขมวดขึ้นโดยไม่รู้ตัว เขามองไปที่นภาลัยและภีมพล นี่มันเรื่องอะไรกันแน่？วันก่อนเธอยังบีบบังคับให้เขาออกไปอยู่เลย

“ศิษฎ์”นภาลัยค่อยๆ ทลายความน่าอึดอัด “แม่ฉันขอโทษนายแล้ว นายคงจะยกโทษให้ท่านใช่ไหม？”

เธอถึงขั้นเรียกว่าแม่แล้วเหรอ？

ความคิดร้อยแปดผุดขึ้นในหัวสมองของไวศิษฎ์ และเขาก็ไม่รู้ว่าจะตอบสนองอย่างไรจริงๆ

แต่คะนึงนิตย์กลับคำนับให้เขาเสร็จแล้วด้วย ทั้งมองเขาด้วยสายตาที่จริงใจ

“งั้นก็ทานข้าวกันก่อนเถอะ”ภีมพลโอบไหล่ของไวศิษฎ์ หลังจากนั้นก็สกิดข้อมือของแม่ และพาเขาเดินไปยังห้องรับประทานอาหาร “ไป ไปลองชิมฝีมือทำอาหารของพี่สะใภ้นาย”

แต่เขายังไม่เคยเรียกเขาว่าพี่ชายอย่างเป็นทางการเลยนะ

นภาลัยดึงมือของคะนึงนิตย์ด้วยรอยยิ้ม “คุณแม่ พวกเราไปกันเถอะค่ะ ฉันทำมันฝรั่งเส้นผัดที่คุณแม่โปรดปรานเอาไว้ ลองทานดูนะคะ ว่ารสดีกว่าครั้งที่แล้วไหม？”

“เย้！อาหารพร้อมแล้ว！”

“หนูได้กลิ่นหอมๆ ออกมาแล้ว！”

เด็กๆ มีความสุขกันมาก ต่างกระโดดโลดเต้นและวิ่งไปที่ห้องอาหาร

ความอึดอัดในหัวใจของคะนึงนิตย์ผ่อนคลายลงเล็กน้อย และเธอก็ยินดีที่มีนภาลัยเข้าอกเข้าใจเธอ

อาหารเย็นหลากหลายมาก แสงไฟในห้องอาหารนุ่มนวล การตกแต่งที่เรียบหรูทำให้รู้สึกสบายๆ อย่างมาก

บนโต๊ะอาหารยาวมีอาหารที่ปรุงเองทั้งหมดวางอยู่เก้าจาน ไม่มีอาหารชั้นเลิศ ล้วนมีเพียงอาหารปรุงเองแบบผัดทอด