บทที่ 505 เขาควรเอาใจเธอมากแค่ไหน?

“เลิกร้องไห้เถอะ” เขาพูดอย่างจริงจัง

“ฉันทำกุญแจหาย พ่อแม่อยู่ต่างประเทศ เขารับสายจากฉันไม่ได้” ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงพูดแบบนี้ เพื่อให้อีกฝ่ายเห็นใจงั้นเหรอ?

ยังไงก็ตาม ตอนนี้เขาเป็นคนเดียวที่รับเธออยู่ด้วยกันได้

“คุณจะอยู่กับผมจนกว่าพ่อแม่กลับมาสินะ?” วริศถาม

เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเงยหน้าขึ้นมองเขา “ไม่งั้นฉันจะทำยังไง? ฉันไม่ได้เอาบัตรประชาชนมา พักโรงแรมไม่ได้ ก็เลยต้องทำให้ตัวเองลำบากอยู่นี่ไง”

ลำบาก? วริศเลิกคิ้ว เธอไม่ได้มองเลยว่าใครนอนหลับอยู่บนโซฟาในตอนกลางคืน

ทั้งสองมองหน้ากัน เห็นได้ชัดว่าเธอดีขึ้นมาก

วริศไม่อยากพูดอะไรมาก “งั้นก็รีบเข้านอน ผมจะไปห้องหนังสือ คืนนี้ฉันมีประชุมทางวิดีโอ”

เธอพยักหน้า

เมื่อมองไปยังแผ่นด้านหลังของคนที่จากไป มันทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจมาก ชายและหญิงจะอยู่ในห้องเดียวกัน แต่เบญญาก็ไม่กังวลว่าเขาจะทำอะไรเธอเลย

ในสายตาของเบญญา วริศดูเป็นคนดีมากเลยทีเดียว

เธอลุกขึ้นและกลับไปที่ห้องนอน

หลังจากที่วริศเสร็จสิ้นการประชุมทางวิดีโอ เขาก็ออกไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตชั้นล่าง

เขาเดินไปที่แผนกผัก โดยทั่วไปคนที่ไม่กินหอมใหญ่จะชอบผักชี ดังนั้นเขาจึงซื้อผักชีและหยิบบะหมี่มาเพิ่มสองห่อ

วริศปฏิบัติกับ เบญญาเหมือนเด็ก เพราะเธออายุไม่มากและมีนิสัยเหมือนเด็ก

เนื่องจากเขาเป็นเพื่อนของภีมพล เมื่อพ่อแม่ของเธอไม่อยู่บ้าน เขาจึงจำเป็นต้องดูแลเธอ

ซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งนี้ปิดดึกและมีสินค้าหลากหลาย

นุชราซึ่งกำลังเดินเล่นอยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ตขณะนี้ เธอกำลังจะซื้อผลไม้กลับไป ฉากที่เธอเพิ่งเห็นในบ้านของวริศก็แวบเข้ามาในหัว

การตกแต่งห้องอย่างหรูหราแบบนั้น เขาคงไม่ขาดเงินแน่ แถมยังมีรสนิยมสูงอีกด้วย

แล้วผู้หญิงในห้องคนนั้นคือใคร? ฟังดูยังวัยรุ่นอยู่

ความหึงหวงที่อธิบายไม่ได้เกิดขึ้นในใจ

เธอเดินไปข้างหน้า สายตาก็จับจ้องไปที่แถวของผลิตภัณฑ์ด้านข้าง

วริศเดินทางเธอพลางก้มหน้าตอบข้อความโทรศัพท์มือถือด้วยมือซ้ายส่วน มือขวาถือผักชีและบะหมี่สองห่อ

ทั้งสองเดินชนกันโดยไม่ได้ตั้งใจ

วริศเอื้อมมือไปช่วยพยุงเธอโดยสัญชาตญาณ โทรศัพท์ตกลงที่พื้นพร้อมกับเสียงดัง แต่เขากลับไม่สนใจ “คุณโอเคไหมครับ?”