บทที่ 516 เห็นรองเท้าคู่นี้เป็นครั้งที่สาม

ขณะที่เดินเข้าไปในห้องประชุม ก็เกิดเสียงปรบมือดังสนั่น

ภีมพลนั่งตำแหน่งหลัก นภาลัยและวริศนั่งที่ว่างข้างโต๊ะประชุมประกบซ้ายขวา

วันนี้เธอสวมชุดเหมาะสมมาก ชุดแต่งกายมืออาชีพสีเทา เผยความเป็นผู้ใหญ่และความสุขุมเยือกเย็นไม่สมวัย

และมีคนรู้สึกติเตียนภายในใจเนื่องจากเธอสวมชุดนี้ ความสามารถและออร่าไม่ใช่ว่าสามารถพึ่งพาการแต่งกายได้ มีความสามารถหรือไม่อีกไม่นานก็จะรู้ผลได้

ด้านนอกห้องโถงใหญ่ใต้ตึกบริษัท เบญญารีบลงจากรถแท็กซี่ แล้วรีบวิ่งเข้าไปในห้องโถงใหญ่อย่างเร่งรีบ!

พุ่งไปยังหน้าลิฟต์แล้วกดปุ่มเปิดประตูอย่างรวดเร็ว

“ไอ้บ้าวริศ ไม่ปลุกฉันได้ไง!” เมื่อคืนเธอลืมตั้งนาฬิกาปลุก ปวดหัว! เริ่มประชุมแล้วหรือเปล่านะ?

วันนี้เธอสวมเสื้อแจ็กเกตยีนขาดๆ เชือกถักผมหลากสีผูกเป็นเปียเล็กๆ นับไม่ถ้วน แล้วเกล้าเปียทั้งหมดเป็นหางม้าสูง เป็นตัวของตัวเองมาก

ประตูลิฟต์เปิดออกแล้ว หลังจากพนักงานจำนวนหนึ่งเดินออกไปแล้วเธอก็รีบเข้าไป ขณะที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิด ก็มีพนักงานหญิงสองคนพุ่งเข้ามา ทุกคนกดชั้นที่จะไป

ประตูลิฟต์ปิด ลิฟต์เริ่มทะยานขึ้น

“ได้ยินมาไหม?” พนักงานหญิงคนหนึ่งถามขึ้นอย่างลึกลับ “วันนี้คุณนายนภาทำงานเป็นรองประธานอย่างเป็นทางการ”

“เธออายุไม่ถึง 30 เลย” พนักงานหญิงอีกคนทำหน้ารังเกียจ “อดีตก็ไม่เคยทำงานบริษัทมาก่อนด้วย แค่ประคับประคองคนจนในหมู่บ้าน เธอจะแบกรับภาระสำคัญแบบนี้ได้เหรอ? ไม่เจียมตัวเกินไปหรือเปล่า?”

“ปัญหาคือคุณภีมไม่ได้ตั้งใจให้เธอเลือก” พนักงานหญิงพูดจาพิลึก “คุณญาณีไม่อยู่ เธอไม่มา บริษัทจะไม่ทำงานตามปกติเหรอ?”

“เป็นการแขวนป้ายเหรอ?”

“ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้มีเสน่ห์อะไร ไม่คิดว่าจะมอมเมาหัวใจคุณภีมได้!”

“มีลูกสองคนเมื่อเจ็ดปีก่อน ไม่ธรรมดา”

เบญญาทนฟังต่อไปไม่ไหว ชำเลืองมองป้ายชื่อที่หน้าอกพวกเธอเรียบๆ เห็นชื่อนามสกุลและแผนกอย่างชัดเจน แต่เธอไม่พูดอะไรทั้งนั้น

ไม่นานนัก ลิฟต์ก็จอด พนักงานหญิงสองคนนี้เดินออกไป

เบญญาจำชั้นที่พวกเธออยู่อย่างเงียบๆ

ลิฟต์ทะยานขึ้นต่อไป