บทที่ 519 ขอโทษค่ะ พวกเราผิดไปแล้ว

พนักงานหญิงสีหน้าเปลี่ยนไปทันที เบญญากลับยกเท้าเดินออกไป

“ตอนนี้ทำยังไงดีล่ะ?”

“ตามสไตล์การจัดการของคุณภีม เราต้องโดนไล่ออกแน่”

“มันไปถึงหูเขาได้ยังไงล่ะ?”

“ฉันก็แค่วิจารณ์กับเธอนะ”

“……”

พนักงานสองคนเริ่มกลัวจนตัวสั่นระริก แต่ก็ต้องไป

ชั้นบน ภายในห้องประธานเรียบง่ายสวยหรู ภีมพลนั่งหน้าโต๊ะทำงาน เขาขมวดคิ้วเบาๆ โครงการในมือเหมือนจะไม่สบายใจ เขาอ่านมันอย่างละเอียด แล้วใช้ปากกาทำเครื่องหมายเป็นครั้งคราว

พนักงานหญิงสองคนเดินออกมาจากลิฟต์ เดินมาทางนี้อย่างกังวลหวั่นเกรง เมื่อก้าวใกล้เข้ามา สันหลังก็มีเหงื่อผุด เหมือนกำลังไปที่ลานประหาร

ภายในห้องทำงานรองประธาน เบญญานั่งที่ของตัวเอง เอาเปลือกลูกอมที่ฉีกแล้วโยนใส่ถังขยะ แล้วเอาอมยิ้มใส่ปาก มองไปที่นอกประตูอย่างสบายอารมณ์

ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง……

ในใจเธอกำลังนับเงียบๆ เห็นพนักงานหญิงสองคนเดินผ่านนอกประตูไป เดินไปยังห้องทำงานประธานแล้ว

มุมปากเธอแสยะยิ้ม ละสายตากลับมาแล้วเปิดคอมพิวเตอร์ ทุ่มเทให้กับการทำงาน

ที่ประตูห้องทำงานประธาน พวกเธอเครียดจนไม่แม้แต่จะเคาะประตู เดินเข้าไปตรงๆ หัวใจแทบจะหลุดออกมาจากคอ

ได้ยินเสียงฝีเท้า วริศกับภีมพลก็ละสายตาขึ้นมาพร้อมกัน

พนักงานหญิงสองคนเข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญ สุดท้ายก็ยืนนิ่งตรงหน้าโต๊ะทำงานภีมพล

“ขอโทษค่ะ คุณภีม ฉันไม่ได้ตั้งใจพูดจาใส่ร้ายคุณนภา” เสียงเธอสั่นระริกเล็กน้อย “ฉันผิดไปแล้ว ฉันรู้ว่าฉันผิดไปแล้ว ขอร้องคุณอย่าไล่ฉันออกเลยนะคะ”

“คุณภีม ฉันก็รู้ว่าฉันผิดไปแล้ว ขอโทษค่ะ……ต่อไปฉันจะไม่พูดอีกแล้ว” อีกคนหวาดกลัวจนทึ่มไปเลย “ฉันจะเขียนหนังสือรับรอง ฉันเขียนวิพากษ์วิจารณ์ตัวเองได้ ขอร้องคุณอย่าไล่ฉันออกเลยนะคะ!”