บทที่ 52 เขากับภีมพลมีความสัมพันธ์อะไรกัน?

“……”เด็กหนุ่มไม่แยแสสนใจ

ญาณีล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของเขาโดยตรง！

ไวศิษฎ์ตกใจกับการกระทำของเธอ“เห้ย！ชายหญิงไม่ควรถูกเนื้อต้องตัวกันสิ”

พอคลำเจอโทรศัพท์ของเขาก็หยิบออกมาอย่างทันที ก่อนจะถอยหลังไปหนึ่งก้าว จ้องมองเขาด้วยสายตาเยือกเย็น“ไม่ได้ยินที่ตำรวจบอกเหรอ? ว่าต้องพาครอบครัวมา นายกะจะอยู่ที่นี่ตลอดชีวิตหรือไง?”

“คุณก็อยู่นี่ไม่ใช่หรือไง?”ไวศิษฎ์สายตาเต็มไปด้วยความดูถูกดูแคลน“อย่าติดต่อไปหาเขานะ！”

ญาณียื่นโทรศัพท์ไปตรงหน้าของเขา เหมือนกับสั่งว่าให้“ปลดล็อก！”

“ผมไม่อยากเจอเขา！”

“เขาก็คงไม่อยากเจอนายเหมือนกันนั่นแหละ！”ญาณีท่าทางเหมือนกับพี่สาวคนคนโต“รีบปลดล็อกเดี๋ยวนี้ เร็วเข้า！”

ไวศิษฎ์หมดคำพูด ปลดล็อกอย่างหมดหนทาง ญาณีไม่เปิดหน้ารายชื่อ กดหมายเลขก่อนจะโทรศัพท์ออกไปตรงๆเลยทันที

ในเวลานี้ ภีมพลยังคงเดินเล่นอยู่ที่สวนสนุกเป็นเพื่อนกับนภาลัย เธอกินปิงถังหูหลูเม็ดสุดท้ายเสร็จแล้ว

ภีมพลซื้อสายไหมให้กับเธอหนึ่งอัน ยื่นไปตรงหน้าของเธอ“ให้คุณ”

ท่าทางเหมือนกับหุ่นยนต์ คำพูดสองคำเหมือนกับหุ่นยนต์ นภาลัยถลึงตาโต“นี่คุณอยากจะให้ฉันเป็นเบาหวานหรือไง? เพิ่งจะกินปิงถังหูหลูหมดไปเองนะ”

“แสดงว่าคุณไม่เอาสินะ?”ภีมพลพูดถาม

“กินไม่ไหวแล้ว”

“ถ้าอย่างนั้นก่อนที่จะให้ของกับผู้หญิง จะต้องถามก่อนใช่ไหม?”

“……”เธอตอบไม่ถูก“คุณจงใจใช่ไหม?！”

ในเวลานี้เอง โทรศัพท์ก็ดังขึ้น ภีมพลมือหนึ่งถือสายไหม มือหนึ่งล้วงเข้าไปหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า ตอนที่เขาเห็นสายที่แสดงอยู่นั้น ก็อึ้งตะลึงไปอย่างเห็นได้ชัด

แต่ไหนแต่ไรศิษฎ์ไม่เคยเป็นฝ่ายโทรมาหาเขาก่อนเลย

ภีมพลตะลึงไปหลายวินาที

นภาลัยชำเลืองตามองเขาด้วยความสงสัย“รับสิ”

นิ้วเรียวยาวของเขาสไลด์ปุ่มรับสาย พอได้ฟังเนื้อหาจากภายในสาย ภีมพลก็พูดขึ้น“ได้ จะไปเดี๋ยวนี้”

เกรงว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่เขาพูดคุยกับญาณีด้วยท่าทีที่ดีขนาดนี้ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา

พอวางสายแล้ว เขาก็พูดกับนภาลัย“วันนี้เที่ยวต่อไม่ได้แล้ว ผมต้องไปที่สถานีตำรวจ ผมจะให้คนขับรถส่งคุณกลับไปก่อน”

“ไปทำอะไรที่สถานีตำรวจ?”นภาลัยพลั้งปากพูดออกมา“ฉันจะไปกับคุณด้วย！”