บทที่ 523 ซื้อเสื้อผ้าเป็นเพื่อนเธอ

เมื่อนุชวรารู้สึกลำบากใจอย่างยิ่ง ไม่รู้ว่าควรตอบยังไง เสียงวริศก็ดังลอยเข้าหู “ฉันไม่เข้าใจเรื่องเสื้อผ้าผู้หญิง เธอหาในโทรศัพท์ตัวเองดูสิ”

“งั้นนายชอบผู้หญิงใส่เสื้อผ้าแบบไหน?” เบญญาถาม

“เรียบร้อย เหมาะสม” วริศตอบ “สดชื่น สะอาด”

นุชวราอึ้งเล็กน้อย เธอกำลังถามผู้ช่วยวริศเหรอ?

แต่พวกเธอกำลังไปซื้อเสื้อผ้าเหมือนกันเหรอ? เขาสองคนเป็นอะไรกันแน่?

นุชวรายังอยู่ในความตกใจ เบญญาหลุบตามองเสื้อผ้าที่ตนใส่วันนี้ “ทำไม? ชุดนี้ฉันไม่สะอาดเหรอ?”

ติ๊ง ลิฟต์จอด

ประตูลิฟต์เปิดออก วริศที่ล้วงกระเป๋าสองมือยกเท้าขึ้นเดินออกไปข้างนอก

เบญญารีบตามไป “เฮ้! ตอนนี้มันกำลังฮิตแบบนี้โอเคไหม? นายไม่ชอบความสวยงามของคนอื่นเพียงเพราะวิสัยทัศน์ตัวเองแก่ไม่ได้นะ นายทำแบบนี้ไม่ยุติธรรม”

วริศเร่งฝีเท้า ทิ้งเธอไว้ด้านหลัง แต่เธอตามไปติดๆ “เฮ้ นายฟังฉันพูดอยู่ไหมเนี่ย?”

“สวัสดีค่ะผู้ช่วยวริศ”

“สวัสดีครับ” เสียงวริศอ่อนโยน และมีมารยาทมาก

พนักงานบริษัทที่เดินผ่านไปเห็นผู้ช่วยวริศมีหญิงสาวแต่งตัวตามกระแสนิยมคนหนึ่งตามหลังอยู่ ทุกคนค่อนข้างประหลาดใจ จึงเหลือบมองอย่างช่วยไม่ได้

ยังไงก็ตามโดยปกติผู้ช่วยวริศก็ทำตัวไม่แยแสและห่างเหิน ปฏิเสธการเข้าถึงผู้หญิงอยู่แล้ว

เดินออกมาจากห้องโถงใหญ่ นุชวรามองเบญญาขึ้นรถเขาไป เข้าไปนั่งเบาะผู้โดยสารข้างคนขับอย่างเป็นธรรมชาติ

เธอยืนมองรถขับออกไปตรงบันได ในใจรู้สึกอิจฉามาก

ในที่สุดเธอก็เข้าใจความรู้สึกภายในใจญาณีแล้ว

ในห้องทำงานรองประธาน

ภีมพลยืนนิ่งตรงประตู เขายับยั้งความเย็นชาดุดันในตัว แล้วเดินไปหน้าโต๊ะทำงานผู้หญิงคนนั้น

ได้ยินเสียงฝีเท้า นภาลัยละสายตาขึ้นมา มุมปากเผยรอยยิ้ม “นายทำงานเสร็จแล้วเหรอ?”

ชายหนุ่มยืนฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงาน ฝ่ามือกว้างยันบนโต๊ะ โน้มกายมาจูบเบาๆ บนหน้าผากเธอ

ทั้งๆ ที่ไม่เจอกันแค่ไม่กี่ชั่วโมง แต่ยาวนานเหมือนผ่านไปสามฤดูใบไม้ร่วง

นภาลัยหลับตาลง ตอนลืมตาเขาก็เอาหน้าผากมาแนบหน้าผากเธอเบาๆ ลมหายใจผสานกัน

“วันนี้เธอทำโอทีไหม?” เสียงภีมพลอ่อนโยนมาก

“อืม” เธอตอบเบาๆ “ฉันอยากสร้างความประทับใจให้คุณภีม”

ริมฝีปากชายหนุ่มยิ้มกว้างขึ้น “งั้นฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอ”

“ค่ะ”