บทที่ 567 ไม่ใช่ให้โดยเสน่หา

นภาลัยโทรหาไวศิษฎ์ “ศิษฎ์ นายอยู่ไหน？”

“พี่สะใภ้？”ไวศิษฎ์ประหลาดใจ และดีใจอย่างมาก “พี่มีเวลาโทรหาผมได้ยังไงเนี่ย？พี่ชายผมนอกใจพี่ เลยจะโทรมาให้ผมปลอบใช่หรือเปล่า？” เอ่ยด้วยท่าทีกะล่อนแบบเด็กๆ

นภาลัยกล่าวอย่างจริงจัง “ส่งที่อยู่ไปให้นายในlineแล้ว นายมาตามนั้นนะ”

“OK”

ไวศิษฎ์ชอบเธอ แม้ว่าเขาจะทำได้แค่เก็บไว้ในใจ แต่เขาก็ยังชอบเธออยู่ดี

ดังนั้นเขาจึงบึ่งรถมาโดยไม่รีรออะไร และเขาก็เอาแต่คิดอยู่ตลอดทางว่าเขาควรจะแย่งตำแหน่ง หรือควรจะปลอบเธอดี？

เมื่อรถของเขาหยุดอยู่ที่จุดสิ้นสุดของการนำทาง ไวศิษฎ์ตกตะลึง

เพราะเบื้องหน้ามีรถลัมโบร์กีนีคันหนึ่งจอดอยู่ไม่ไกล！

ภีมพลอยู่ที่นี่ด้วยเหรอ？

เขาปลดเข็มขัดนิรภัยออกอย่างรวดเร็วและลงจากรถ มองไปยังอาคารสูงอันแปลกตาที่อยู่ถัดจากเขา และก้าวเข้าไปข้างใน

ทันทีที่มาถึงประตูก็รู้สึกได้ถึงรังสีที่ผิดปกติ

เมื่อเข้ามาข้างในมากขึ้น แวบเดียวก็มองเห็นภีมพลและนภาลัย

ที่นี่มีพื้นที่กว้างขวาง มีสไตล์ที่เรียบง่ายและหรูหรา

สองสามีภรรยาเองก็มองเห็นเขา สายตาของทุกคนสอดประสานกัน ไวศิษฎ์สำรวจมองดูรอบๆ ขณะนั้นเองที่เขามองเห็นตัวอักษรคำว่าโคโค่คลับ เขาก็ตกตะลึง “……”

“ชอบไหม？”ภีมพลเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

ไวศิษฎ์ตะลึงจนไม่เหลือชิ้นดี มองเขาด้วยสายตาที่ตกใจ“……”อึ้งจนพูดอะไรไม่ออกสักคำ

นภาลัยควงแขนภีมพล และมองไวศิษฎ์ด้วยรอยยิ้ม “นี่คือของขวัญจากพี่ชายของนาย เขาเลือกสถานที่ ออกแบบและสร้างมันขึ้นมาเองโดยไม่ได้บอก เพื่อมอบมันให้นาย”

ภีมพลรู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก “นี้นายเป็นอิสระแล้ว นายสามารถทำอะไรก็ได้ที่นายต้องการ”

ไวศิษฎ์หูอื้ออึงไปชั่วขณะ เขามองไปรอบๆ ที่นี่อีกครั้ง และยังคงรู้สึกงุนงงเล็กน้อย ในหัวใจของเขารู้สึกตกใจเกินไปมาก！

！