บทที่ 571 รับเด็กๆ ไปอีกแล้ว

“เขารับเด็กๆ ไปทำไม？”คะนึงนิตย์เป็นกังวลใจ “เขาทำไมต้องไปรับเด็กๆ ด้วย？เขาจะพาเด็กๆ ไปที่ไหน？”

เขาต้องมีเจตนาที่ไม่ดีแน่ๆ ！

ก่อนที่พวกเขาจะได้ตอบ เสียงเครื่องยนต์ของรถก็ดังเข้ามา พวกเขาทั้งสามคนก็เงยหน้าขึ้นเห็นรถวอลโว่สีดำขับมาทางด้านนี้ และไม่นานก็จอดหยุดอยู่ที่ลานบ้าน

ครั้นเห็นไวศิษฎ์ออกมาจากห้องคนขับ เเล้วหันหลังกลับมาเปิดประตูด้านหลัง เขาอุ้มเด็กสองคนไว้ในอ้อมแขน แล้วค่อยๆ ก้มลงปิดประตู

“คุณอา！วันหลังผมจะไปที่บ้านของคุณอาอีก！”แชมป์ฉลาดเป็นกรด

ขวัญข้าวกะพริบดวงตาแวววับ “หนูก็จะไปด้วย！หนูชอบเล่นเกมอันนั้น！”

“วันนี้ในเมื่อเราเสมอกัน ก็หมายความว่าเราอยู่ระดับเดียวกันนะ！”แชมป์ดีใจอย่างมาก เขาลูบหูของไวศิษฎ์ “แถมคุณอายังมีขวัญข้าวเป็นลูกกระจ๊อกด้วย”

“พี่พูดว่าใครเป็นลูกกระจ๊อก？”ขวัญข้าวค้าน

พวกเขาคุยกันอย่างมีความสุข พลางเดินไปทางด้านนี้พร้อมกับเด็กสองคนในอ้อมแขน

สายตาของคะนึงนิตย์จ้องมองไปที่พวกเขา เมื่อเห็นเด็ก ๆ ใกล้ชิดกับเขามาก ในใจของเธอก็รู้สึกยากที่จะอธิบาย

เมื่อไวศิษฎ์และเด็กๆ มองเห็นคะนึงนิตย์ รอยยิ้มบนใบหน้าของพวกเขาก็จางหายไป！

ไวศิษฎ์หยุดฝีเท้า และวางเด็กๆ ลงไม่ไกล

“คุณย่า！”

เด็กทั้งสองรีบพุ่งเข้ามาหาและโผเข้ากอดเธอ

“คุณย่ามาแล้ว！”

คะนึงนิตย์ก้มเอวลงกอดเด็กๆ แต่สายตาไปสบประสานกับไวศิษฎ์

บรรยากาศสงบนิ่งเป็นอย่างมาก

ไวศิษฎ์เม้มริมฝีปากเบาๆ “สวัสดีครับ” แม้ว่าเขาจะไม่ได้เอ่ยชื่อ แต่เขาก็เริ่มที่จะพูดออกไปก่อน และไม่มีท่าทีไม่เป็นมิตรอยู่ในสายตาของเขา

คะนึงนิตย์เองก็ยิ้มให้เขา และถึงแม้ว่ารอยยิ้มนั้นจะกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง แต่ภายในใจก็เป็นไปด้วยความรู้สึกที่ดี

“คุณอาไปก่อนนะ”ไวศิษฎ์โบกมือให้เด็กๆ “แชมป์แชมป์ ขวัญข้าว บ๊ายบาย！”

“บ๊ายบาย คุณอา！”เด็กๆ รู้สึกดีใจเป็นพิเศษ “ขอบคุณนะครับที่พาพวกเราไปเล่น！”

ไวศิษฎ์ยิ้มพลางก้าวถอยหลัง หลังจากนั้นก็หันไปขึ้นรถ ไม่นานก็ขับรถออกไป

คะนึงนิตย์ย่อตัวลงเอ่ยถามเด็กๆ “อยู่ที่นั่นกับคุณย่าช่วงหนึ่ง พวกหนูจะยอมไปไหม？”

“ไปค่ะ/ครับ！”

เด็กทั้งสองคนตอบพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย