บทที่ 592 หญิงสาวที่อ่อนไหว

บอดี้การ์ดจำนวนหนึ่งที่สวมชุดสูทเหมือนกันเปิดประตูรถ แต่ละคนหน้าตาดีมากเช่นกัน “สวัสดีครับคุณภีมพล! สวัสดีครับคุณนภาลัย!”

หลังจากภีมพลหิ้วกล่องสีเงินลงจากรถ ก็จูงมือนภาลัย พาเธอลงจากรถอย่างรอบคอบ

บุคลิกเขาโดดเด่น เหมือนห้อมล้อมด้วยความยิ่งใหญ่ที่ไม่อาจยั่วยุได้ ท่าทางเคร่งขรึมทำให้จิตใจตึงเครียด มักรู้สึกน่าเกรงขาม

หลังจากนภาลัยลงจากรถก็ตามเขาเดินเข้าไปในห้องโถงใหญ่บริษัท แล้วขึ้นลิฟต์ไปชั้นบน

ภายในห้องประธานชั้นบน

เบญญาและวริศมาถึงก่อน ตอนนี้เธอยืนข้างวริศ ยื่นข้อมูลบางส่วนให้กับเขา แล้วโพล่งถาม “พวกเขากลับมาแล้วเหรอ? วันนี้จะมาบริษัทไหม?”

“มา” วริศมักจะพูดไม่เยอะ “เดี๋ยวเตรียมประชุมเช้า”

“อ่อ” หญิงสาวพยักหน้าเหมือนคิดอะไรอยู่ “พวกเขาทำราบรื่นไหม?” จากนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าลอยมาจากประตู เธอยกสายตาขึ้นมอง เห็นพวกเขาพอดี “คุณภีม คุณนภาลัย!”

“ฮาย” นภาลัยยิ้มขณะทักทายพวกเขา

วริศก็ทักทายเช่นกัน

สีหน้าภีมพลนุ่มนวลขึ้น กล่องใส่รหัสสีเงินที่ถือในมือสะดุดตามาก เขาวางมันลงบนโต๊ะทำงาน

“นี่คืออะไรคะ?” เบญญาเดินไปด้วยความสงสัย “คงไม่ใช่กล่องเครื่องประดับหรอกนะ?”

“เพชรดิบ” เสียงภีมพลทุ้มต่ำน่าดึงดูด “เพชรดิบที่ดีที่สุดในแอฟริกาใต้ เป็นไพลินทั้งหมด”

“ว้าว!” เบญญาตั้งตารอมาก “ฉันดูหน่อยได้ไหมคะ?”

“เดี๋ยวจะโชว์ในที่ประชุม” ภีมพลพูด “ถ้าอยากเห็นเธอก็ต้องเข้าร่วมการประชุม หลังจากโชว์เสร็จจะเก็บไว้ในคลังเครื่องประดับ ยังไม่เอาออกมา รอภาพร่างออกมาก่อน”

“ได้ค่ะ ฉันจะไปดู!” เธอตื่นเต้นมาก จริงๆ แล้วหญิงสาวสนใจพวกเพชรกันหมด

“แอฟริกาใต้สนุกไหมคะ?” เบญญายิ้มขณะถามนภาลัย “ฉันไม่เคยไปที่นั่นเลย เจอเหมืองเพชรทุกที่เลยไหมคะ?”

“ไม่ถึงขนาดนั้น”

ตรงประตูทางเข้า นุชวราที่ถือเอกสารอยู่หยุดชะงักฝีเท้า

พวกเขาไปแอฟริกาใต้มาเหรอ?