บทที่ 597 เลือกสถานที่เรียบร้อย

สเต๊กบนโต๊ะกรุบกรอบ ถึงมันจะสุกทั้งหมด ไม่มีเลือดแต่เคี้ยวได้เต็มที่

ญาณีหั่นสเต๊กพร้อมกำชับเธอไปด้วย “นุชว์ ตอนเธอเสียใจห้ามดื่มเหล้านะ เหมือนที่เธอเคยโน้มน้าวฉัน สุขภาพสำคัญที่สุด”

“ฉันไม่มีนิสัยดื่มเหล้าค่ะ ที่จริงก็ยังสบายดี ยังไงฉันก็เพิ่งรู้ตัวว่าชอบเขาช่วงนี้เอง” ดังนั้นนุชวราคิดว่าตัวเองไม่ได้เจ็บปวดเท่าเธออย่างแน่นอน

เธอรักมายี่สิบกว่าปี มันเจาะเข้าไปในกระดูกอย่างลึกซึ้งแล้ว

นิ่งเงียบ……

ญาณีนึกถึงภีมพลอีกแล้ว นึกถึงช่วงเวลาเล็กๆ น้อยๆ ในอดีต

แต่ละฉากค่อยๆ แจ่มชัดในหัวสมอง……

เธอยังทนไม่ได้กับความใกล้ชิดในอดีต ตอนนี้กลายเป็นคนแปลกหน้ากันแล้ว รักแต่ไม่ได้ครอบครองมันช่างเจ็บปวดจริงๆ

จนกระทั่งอาหารเย็นสิ้นสุด ญาณีขับรถไปส่งนุชวราที่บ้าน เธอไม่ถามเรื่องงานแม้แต่ประโยคเดียว

แค่เลี้ยงอาหารเย็นนุชวรา ถามปลอบใจเกี่ยวกับสภาพจิตใจเธอเฉยๆ

ทำให้นุชวราตำหนิตัวเอง รู้สึกว่าตัวเองเอาจิตใจคับแคบไปคิดกับคนที่จิตใจกว้างขวาง เข้าใจเธอผิดไปแล้ว

ตอนกลางคืน ณ เอเมอรัลด์ เบย์ วิลล่า

นภาลัยอาบน้ำออกมาแล้ว เธอยืนริมหน้าต่างห้องนอนหลัก ศีรษะสวมหมวกคลุมผมแห้ง กำลังใช้โทรศัพท์เปิดกลุ่ม line

ตามด้วยการเข้าร่วมของพนักงานในแผนกออกแบบ โทรศัพท์เกิดเสียงไม่หยุด

ภีมพลถือไดร์เป่าผมเดินมา “กำลังทำอะไร? ยังทำงานอยู่เหรอ?”

“เปิดกลุ่ม line ใหม่ให้นักออกแบบ” เธอนั่งโซฟา “นายจะช่วยฉันเป่าผมเหรอ? ขอบคุณนะ”

“ไม่เป็นไร เป็นเกียรติของฉัน” ขณะช่วยเธอเป่าผม ก็ได้กลิ่นหอมหวนจางๆ ภีมพลกระทำอย่างอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความรักใคร่

นภาลัยแก้ไขข้อความในกลุ่ม ถามทุกคนว่าคิดได้หรือยังว่าจะไปที่ไหน