บทที่ 599 เซ็นข้อตกลงเก็บเป็นความลับแล้ว

เธอมองเขาด้วยความตกใจ “สองคนก็ไม่สนุกอ่ะ! คนเยอะๆ จะได้ครึกครื้นไม่ใช่เหรอ?”

วริศไม่พูดอีก เขาหันหลังเดินเข้าไปในห้องทำงานอีกครั้ง

เบญญารู้สึกว่าเขาเข้าใจยากมาก

เช้าตรู่วันต่อมา

เมื่อนภาลัยตื่นขึ้นมาจากฝัน เธอแค่รู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งร่าง โดยเฉพาะเอว

ภีมพลใช้มือเท้าคาง มองสำรวจเธออย่างสนอกสนใจ เห็นรอยแดงที่คอรวมถึงแก้มนั้น

เมื่อนภาลัยสบตาเขา ก็ตกใจทันที!

“นายตื่นแล้ว?”

ทั้งคู่ถามพร้อมกัน จากนั้นก็ยิ้มให้กัน

“ทำยังไงดี? ฉันไม่อยากให้เธอไปน้ำตกลอซีราเลย” ภีมพลยื่นมือไปลูบผมเธอ ด้วยหัวใจที่อบอุ่น

“นายไปดูฉันได้นะ” นภาลัยทำหน้าขวยเขิน สวยงามมีเสน่ห์ “ใช่ไหม?”

“อืม” เขาโน้มตัวลงไปจูบเบาๆ บนหน้าผากเธอ “นอนอีกไหม?”

“ไม่นอนแล้ว”

จากนั้นทั้งสองก็ลุกขึ้นด้วยกัน ลงไปชั้นล่างทานอาหารเช้าพร้อมกัน

ในลานจอดรถมีรถสองคันจอดอยู่

“ไม่ต้องให้ฉันไปส่งจริงเหรอ?” ภีมพลถาม

นภาลัยส่ายหน้า พูดขึ้นอย่างหนักแน่นมาก “ไม่ต้องหรอก ฉันไม่ใช่เด็กๆ นะ นายมีเวลาว่างก็ไปเยี่ยมแชมป์กับขวัญข้าวที่รีพัลส์เบย์ วิลล่าหน่อย”

“ไม่ต้องห่วง ฉันจะไปวันนี้”

คนขับช่วยเปิดประตูรถให้นภาลัย “เชิญครับคุณนาย”

ใช่ เธอไม่ไปบริษัทแล้ว

เพื่อไม่ให้เกิดความฮือฮา ทุกคนนัดในกลุ่มแล้วว่าไปรวมตัวกันที่สถานที่หนึ่ง นภาลัยจะไปตามนัดเดี๋ยวนี้

หากไปด้วยลัมโบร์กีนีมันจะโอ้อวดเกินไป จึงเปลี่ยนรถ เพื่อไม่ดึงดูดความสนใจR-Alan

ทั้งสองกอดกัน บอกลากันเล็กน้อย ทั้งๆ ที่จากกันเพียงสั้นๆ แต่ก็รู้สึกเศร้ามาก

“อยู่ข้างนอกต้องดูแลตัวเองให้ดีนะ ต้องการอะไรให้โทรหาฉัน”