บทที่ 610 คนรอบข้างอิจฉา

หนึ่งในดีไซเนอร์หญิงที่ปลื้มวริศ เมื่อเห็นเขามา！ ทุกคนต่างแสดงความดีใจออกมา！

“ว้าว ผู้ช่วยวริศมาส่งความห่วงใยเหรอ?” มีคนพูดอย่างดีอกดีใจ

อย่างไรเสียเขาทั้งหล่อ สมองก็ดีอีกทั้งยังใจเย็น มีเอกลักษณ์ในแบบฉบับของหนุ่มคลาสสิก บนตัวเขานั้นมีเสน่ห์ที่เฉพาะตัว

เขาเป็นคนเข้ากับคนง่าย ไม่เหมือนภีมพลที่ยากจะเอื้อมถึง

รถมายบัคสีขาวได้เข้ามาจอดตรงพื้นที่ว่างของลานกระท่อม

เมื่อประตูรถเปิดออก ทุกคนตะโกนเรียกอย่างดีใจ “ผู้ช่วยวริศ！”

ไม่นานใบหน้าที่หล่อเหลาปานรูปแกะสลักก็ปรากฏขึ้น ทุกคนประหลาดใจไปครู่หนึ่ง จากนั้นเปลี่ยนเป็นท่าทีที่เกรงๆ

ทุกคนรู้สึกประหม่าอย่างไม่บอกถูก ออร่าของภีมพลนั้นแข็งแกร่งเสมอ

มีบางก็รู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูก เอาเงินของบริษัทมาเที่ยวสนุกที่นี่ ยังไม่ได้เลิกดีไซน์น์เลย มัวแต่กินมัวแต่เล่น แบบนี้มันไม่ถูก

“ยังอึ้งกันอยู่ทำไม?” ภีมพลยิ้มพูดกับทุกคน “ยังไม่รีบมาช่วยกันยกของอีก！” ท้ายรถได้เปิดไว้แล้ว ด้านในเต็มไปด้วยผลไม้

“สวัสดีค่ะ คุณภีม”

“สวัสดีครับ คุณภีม”

ทุกคนเดินไปท้ายรถ

นภาลัยออกมาจากกระท่อมไม้ แวบแรกก็เห็นภีมพล และภีมพลก็เห็นเธอแล้วด้วย สองคนสบตากัน แววที่ลุ่มลึกของเขาเต็มไปด้วยความรัก

“ว้าว！ มีทุเรียนด้วย！”

“แตงโมนี้สดมากเลย！”

มีคนห้าคนช่วยกันยกผลไม้ลงจากรถ

ภีมพลที่ใบหน้าอ่อนโยนเดินไปหานภาลัย นภาลัยก็ยิ้มที่มุมปาก ทั้งสองอ้าแขนสวมกอดเข้าหากัน

“ขอบคุณนะคะ ที่มาเยี่ยมฉัน” เธอเงยหน้าขึ้นตรงหน้าอกของเขา พูดอย่างอ่อนหวาน

ภีมพลหอมไปที่หน้าผากของเธอหนึ่งที มีคนตั้งเยอะ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้กอดกันนาน

“คุณภีมคะ คุณลองชิมบาร์บีคิวนี้ดูมั้ยคะ?” คุณน้าที่ดูแลอาหารการกินของทุกคนเอ่อยปากถาม การที่เขามา เธอก็ดีใจอย่างมากเช่นกัน

นภาลัยที่จูงมือเขาอยู่ พาเขามาถึงที่เตาย่างบาร์บีคิว

กลิ่นหอมของเนื้อโชยเข้าจมูก กระตุ้นกลิ่นรับรสของภีมพล

“คุณภีม นี่ค่ะ”

“ขอบคุณครับ”

ภีมพลรับเนื้อย่างที่ห่อไว้ด้วยแตงกวามาเข้าปาก ความหอมนี้ทำให้เขายากที่จะลืมเลือน รสชาตินั้นดีมาก

“เป็นไงบ้างคะ？ อร่อยมั้ยคะ？”